
امروز دوباره دویدم
امروز دوباره دویدم. امروز بعد از مدتها دویدم.
آلارم گوشی که صدا کرد، هزار بهانه برای خودم آوردم که پتو را روی سرم بکشم و بخوابم، اما صدایی درونم گفت:
«بلند شو، تنبل!»
صدایی شبیه صدای تو.
آماده شدم
یاد شل و ول بستن بند کفشهایت و پخش شدنت روی زمین افتادم لبخند زدم و بند کفشهایم را محکم بستم و شروع به دویدن کردم.
دویدم و از خانه دور شدم؛ دور و دور و دورتر...
در همان مسیری که با هم میدویدیم.
صدای خندههایمان را میشنیدم. باز هم داشتیم با هم چرتوپرت میگفتیم. آنقدر خندیدیم که شکمهایمان درد گرفت؛ آنقدر که دیگر نمیتوانستیم بدویم و روی زمین ولو شدیم و ریسه رفتیم.
به آن خیابانی که ماشینها با سرعتی ماورایی از آن رد میشدند رسیدیم و باز هم همان فوبیای مشترکمان!
برای رد شدن از آن، هزار بار عقب و جلو رفتیم و کلی دریوری بار خیابان کردیم که آخر چرا پل عابر ندارد!
موقع برگشت، از همان حلیمفروشی آقای صفایی حلیم گرفتم. به خانه رسیدم، دوش گرفتم و مثل همان روزها یک صبحانهی تپل خوردم.
یهو زدم زیر خنده که بعد از کلی دویدن، صبحانهی مفصل میخوردیم و به خودمان میخندیدیم.
بعد از آخرین صبح جمعهای که با هم دویده بودیم، تو رفتی؛ دور شدی، کیلومترها و فرسنگها دور شدی.
و گاهی دلتنگت میشوم؛ دلتنگ آن روزهای خوش گذشته و آن خندهها و دیوانهبازیهایمان.
حالا غروب جمعه است و من در همان پارک کوچک نزدیک خانه، روی همان نیمکتی که با هم مینشستیم، نشستهام و دارم مینویسم و منتظرم ساعت مناسب برسد تا پشت گوشی همهچیز را برایت تعریف کنم.
هوا خنک است و حالم خوب است. درست روی نیمکت روبهرویم، دو دوست نشستهاند، گرم صحبت و خنده، و چقدر شبیه ما هستند!
با لبخند نگاهشان میکنم.
میدانم بهت قول دادم که حال خوبم را به بودن و نبودن آدمها گره نزنم.
قول دادم حتی تنهایی بدوم؛
دلبستگی را دوست داشته باشم؛
اما خودم را از وابستگیها نجات دهم.
میبینمت، دوست من. 🤍