ویرگول
ورودثبت نام
نیلوفر
نیلوفریک دهه پنجاهی که ساده و معمولی می نویسد
نیلوفر
نیلوفر
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

امروز دوباره دویدم

امروز دوباره دویدم

امروز دوباره دویدم. امروز بعد از مدت‌ها دویدم.

آلارم گوشی که صدا کرد، هزار بهانه برای خودم آوردم که پتو را روی سرم بکشم و بخوابم، اما صدایی درونم گفت:

«بلند شو، تنبل!»

صدایی شبیه صدای تو.

آماده شدم

یاد شل‌ و ول بستن بند کفش‌هایت و پخش شدنت روی زمین افتادم لبخند زدم و بند کفش‌هایم را محکم بستم و شروع به دویدن کردم.

دویدم و از خانه دور شدم؛ دور و دور و دورتر...

در همان مسیری که با هم می‌دویدیم.

صدای خنده‌هایمان را می‌شنیدم. باز هم داشتیم با هم چرت‌وپرت می‌گفتیم. آن‌قدر خندیدیم که شکم‌هایمان درد گرفت؛ آن‌قدر که دیگر نمی‌توانستیم بدویم و روی زمین ولو شدیم و ریسه رفتیم.

به آن خیابانی که ماشین‌ها با سرعتی ماورایی از آن رد می‌شدند رسیدیم و باز هم همان فوبیای مشترکمان!

برای رد شدن از آن، هزار بار عقب و جلو رفتیم و کلی دری‌وری بار خیابان کردیم که آخر چرا پل عابر ندارد!

موقع برگشت، از همان حلیم‌فروشی آقای صفایی حلیم گرفتم. به خانه رسیدم، دوش گرفتم و مثل همان روزها یک صبحانه‌ی تپل خوردم.

یهو زدم زیر خنده که بعد از کلی دویدن، صبحانه‌ی مفصل می‌خوردیم و به خودمان می‌خندیدیم.

بعد از آخرین صبح جمعه‌ای که با هم دویده بودیم، تو رفتی؛ دور شدی، کیلومترها و فرسنگ‌ها دور شدی.

و گاهی دلتنگت می‌شوم؛ دلتنگ آن روزهای خوش گذشته و آن خنده‌ها و دیوانه‌بازی‌هایمان.

حالا غروب جمعه است و من در همان پارک کوچک نزدیک خانه، روی همان نیمکتی که با هم می‌نشستیم، نشسته‌ام و دارم می‌نویسم و منتظرم ساعت مناسب برسد تا پشت گوشی همه‌چیز را برایت تعریف کنم.

هوا خنک است و حالم خوب است. درست روی نیمکت روبه‌رویم، دو دوست نشسته‌اند، گرم صحبت و خنده، و چقدر شبیه ما هستند!

با لبخند نگاهشان می‌کنم.

می‌دانم بهت قول دادم که حال خوبم را به بودن و نبودن آدم‌ها گره نزنم.

قول دادم حتی تنهایی بدوم؛

دلبستگی را دوست داشته باشم؛

اما خودم را از وابستگی‌ها نجات دهم.

می‌بینمت، دوست من. 🤍

دوستدلتنگیدویدن
۱۶
۲۲
نیلوفر
نیلوفر
یک دهه پنجاهی که ساده و معمولی می نویسد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید