جلوی آینه میایستم و شروع میکنم به شمردن چیزهایی که باید عوض شوند. موهای خودم زیادی سفید شدهاند، باید بلوندشان کنم. لبهایم کمی فیلر میخواهند. پلکهایم افتادهاند اگر عمل کنم، صورتم خیلی بهتر میشود. صورتم تپل شده، باید لاغر شوم. بعدتر شاید لیپو کنم، پروتز بگذارم. ابروها باید بالاتر باشند، کشیدهتر و مرتبتر.
از آینه که فاصله میگیرم، نوبت زندگی میرسد. باید زبان یاد بگیرم. کامپیوتر. هوش مصنوعی. باید به فکر چاپ کتاب باشم. باید مهاجرت کنم. باید ادامه تحصیل بدهم.
باید بیشتر کتاب بخوانم. باید مهارتهای زندگی را یاد بگیرم. مهارتهای پولساز عصر هوشمند را. تفکر نقادانه را. خلاقیت را. حل مسئله را. هرچه پیشتر میروم، چیزهای بیشتری برای «باید» کردن پیدا میکنم.
زندگیام تبدیل شده به پروژهای که مدام باید نسخهی جدیدتری از خودم به آن ارائه کنم. وسط هجومِ بایدها، یک قدم عقب میروم و فکر میکنم: ای بابا. چقدر چیزهای بزرگتر و مهمتری وجود دارد. چقدر از این فکرها، در نهایت، چیزی جز یک حس خوشایند و کوتاهمدت به من نمیدهند. اینکه موهایم را تغییر بدهم. لبهایم را کمی بزرگتر کنم. صورتم را کمی لاغرتر کنم. مهارت دیگری به فهرست مهارتهایم اضافه کنم. یک عنوان تازه به رزومهام بچسبانم. از خودم نسخهای بسازم که جذابتر، کارآمدتر، موفقتر و قابلارائهتر باشد.
گاهی آنقدر درگیر بهتر کردنِ چیزی میشوم، که مسائل اصلی که واقعا به ساختن احتیاج دارند را فراموش میکنم. فکرهای شکمسیرانه همینها نیستند؟ فکرهایی که وقتی نیازهای اساسیات روی زمین ماندهاند، بزرگ میشوند و خودشان را به شکل ضرورت نشان میدهند.
فکرهایی که مدام میگویند:
بیشتر. بهتر. زیباتر. موفقتر. جلوتر و تو ممکن است سالها بدوی، بیآنکه باری بپرسی: آخرِ این دویدن قرار است به چه چیزی برسم؟ برای همین فکر میکنم یکی از چیزهایی که باید تا بیستوسهسالگی یاد بگیرم، این است که به افکار شکمسیرانه زمین بازی ندهم. هر فکری ارزش دنبال شدن ندارد. هر کمبودی ارزش جبران کردن ندارد.
هر «بایدی» واقعا ضرورت نیست.
بعضی وقتها باید به خودم تلنگر بزنم به جای اضافه کردن یک چیز تازه به خودم، چیزی را که همین حالا هستم، جدیتر زندگی کنم. چیزی بسازم که از خودم آمده باشد. نه از ترند، نه از مقایسه، نه از ترس عقب ماندن. چیزی که وقتی به دستش آوردم، فقط چند دقیقه خوشحالم نکند. چیزی که بتوانم به آن نگاه کنم و بگویم: این، حاصلِ من است.