
یکی از عظیمترین اسراری که میتوانید بیاموزید این است که شما شفاده دهندهاید! شاید به «موهبت شفا دادن» به صورت قدرت ویژهای اندیشیده باشید ه تنها در اختیار تنی چند قرار میگیرد. در اختیار کسانی که از نظر معنوی، روانپزشکی، طبابت یا سایر تخصصهای پزشکی، صاحب مقامی ویژه باشد. شاید اعتقاد داشته باشید که شفا دادن دارای نیرویی مرموز و چه بسا عارفانه است. اعصاری بیشمار، واژهی «شفا» با خرافات و اعمالی عجیب همراه بود.
در سالهای اخیر، چه بسیار دربارهی شفای معنوی ناشی از دیگر باره به کار گرفتن شیوههای متفاوت یاد شده در کتاب مقدس میشنویم. شیوههایی نظیر دعا، دست بر موضع درد یا اندامی نهادن، یا سایر آیینهای مقدس. دربارهی داروهای معجزهآسا و پیشرفتهای جالب توجه علمی و جهشهای عظیم در زمینهی سلامت ذهن میشنویم که بر درمانها تأثیر میگذارند.
بیایید برای همهی کسانی که در این راه گامی مؤثر برداشتهاند، برکت بطلبیم و از خدا بخواهیم که کارشان را سرعت بخشد. زیرا هرگونه شفا ناشی از ایمان و امری الهیٰ است. اخیراً که بیماری جسارت به خرج داد و به پزشکش گفت که احساس میکند شفای معنوی یافته است؛ پزشکش لبخند زنان پرسید: «مگر نوع دیگری از شفا نیز وجود دارد؟»
راز کهن شفا
با وجود روشنبینی در عصر حاضر، بیشتر مردم همچنان میپندارند که سلامتشان متکی به منشایی بیرون از خودشان است: متکی به استادی معنوی یا پزشکی متخصص. با اینکه متخصصان و افراد گوشزد میکنند که هرگونه درمان به منظور فعال ساختن سلامت از درونِ خود آنهاست، باز گوش این افراد بدهکار نیست.
بیشتر مردم هنوز به راز کهن شفا پی نبردهاند: به این راز که سلامت – خواه سلامت جسمانی و خواه سلامت ذهنی – اساساً کاری درونی است. به هنگام بیماری – درمان هر اندازه نیست که موفقیت آمیز باشد – شخص باز هم بارها و بارها بیمار میشود، زیرا به علت بیماری خود – اندیشهها و احساسهای بیمارگونهاش دربارهی خویشتن و دیگران و کائنات و جهانی که در آن زندگی میکند – پی نبرده است. این اندیشههای بیمارگونه، نیروی زندگی را در وجودش به بند میکشاند و سبب بیماری (بیم–آری) یا ناخوشی میشود.
دریافت این نکته که «بیم – آری» به معنای موجبات ترس و واهمه و هراس، تماماً حسهایی درونی و ناشی از اندیشهها و احساسهای نادرست و نکوهیده و ناخوشایند درون خود انسان است – که سلامتش را بر باد میدهد – بسیار جالب توجه است. بقراط – حکیم یونانی – که او را پدر علم طب میدانند، ۴۰۰ سال پیش از میلاد مسیح نوشت: «آدمیان باید بدانند که شادمانیها و خندهها و خوشیهایشان، و همچنین اندوهها و دردها و ناخوشیهایشان زاییدهی سَرِشان و تنها زاییدهی سَرِشان است.» یکی از تعالیم مرموز مصریان باستان این بود که تن دردناک، ثمرهی اندیشهی دردآلود است. ظاهرا هنوز بسیاری از مردمان به این راز پی نبردهاند.
نخستین گام به سوی شفا، توجه به نخستین واژه کتابها و سرّ تسکین نوشتن است: قانونِ شفا.
قانون یعنی اصلی که موثر واقع میشود. واژهی «قانون» نمایانگر نوعی «نظم» و ترتیب امور است. همه با نیوتن موافقیم که قوانینی طبیعی بر جهان مادی حکم فرماست. این را نیز باید دانست که در قیاس با قوانین طبیعی، قوانین ذهنی و معنوی وجود دارند، که قانون برتر خوانده میشوند.قوانین برتر چنان قدرتمندند که میتوانند قوانین طبیعی را چندین برابر یا خنثی یا معکوس گردانند.وقتی این قوانین برتر به کار میافتند معمولاً ثمراتی پدید میآورند که در ساعت مادی معجزهآسا مینمایند. آنگاه «غیر ممکن» به ممکن و «لاعلاج» به علاجپذیر بدل میشود. از این رو، بیماران فقط نیاز دارند که آن «نظم» را در اندیشهها و عواطف و جسم و زندگیشان برقرار سازند. سلامت یعنی احساس تمامیت و قدرت در همهی زمینههای وجود: جان و روح و جسم و سایر امور زندگی. سلامت یعنی امور مالی سالم، روابط سالم با دیگران، سهم و ادراک سالم معنوی. وقتی شفا در این سه زمینه به درستی به کار برده شود، شفای جسمانی هم از پی آن میآید. از این رو، کسی که این قوانین را به کار میبرد، هماناً به طب پیشگیری سرگرم است.
