تصور کنید موجودی رو توی خونه، توی قفس نگه داشته باشیم و نتونه آزاد و رها باشه...، چه حس و حالی داره؟
مثل بزغاله کوچیک (چون قدیم که روستا زندگی میکردیم خیلی دیدمش، این رو مثال زدم)
وقتی در طویله رو باز می کردیم، بزغاله ها چنان رقصان و بالا و پایین پران بیرون میرفتن که دیدنی بود...
شاد و شنگول و رقصان...
پیاده روی یه چنین حس و حال و فضایی برای ذهنم ایجاد میکنه
ذهنم یه کمی میتونه بالا پایین بپره و یه کمی نفس بکشه...
کمی رها بشه (کم، چون افسارش رو گرفتیم محکم!)
پیاده روی توی طبیت لذت رهایی خاصی به آدم میده
به نظرم بالاترین و ارزان ترین لذت، پیاده روی توی طبیعته
طبیعت فقط کوه و دشت و دریا نیست که بگیم در دسترس نیست
همین که از شهر بزنیم بیرون و خونه ها تموم بشه، شروع طبیعته. حتی از نظرمون هم زمین بایر باشه!
پ.ن.
داشتم این مطلب از وبلاگ شاهین کلانتری عزیز رو میخوندم که خواستم کامنت بذارم. کمی طولانی شد، گفتم اینجا هم منتشرش کنم.