ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۱۰ دقیقه·۱ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت هشتاد و هشتم

آفتاب عصر، بی نور و بی‌رنگ از پشت دیوارهای بلند سیمانی، خودش را به محوطه می‌ کشید. باد گرد و خاکی بود. همه‌چیز بوی عرق، فلز و دل‌ گرفتگی می‌داد. سربازها خسته بودند و راه زیادی پیموده بودند که به این دژ وارد شوند؛ دژی قدیمی، بزرگ و تو در تو که پر از خوابگاه برای سربازان بود. اتاق ها، تک و توک پنجره های کوچک و نرده ای داشت و می گفتند آنجا قدیم زندان بوده و نخست وزیر کاربری آنجا را تغییر داده است. فرمانده دستور داده بود آنجا بمانند تا دستور پیشروی دوباره را صادر کنند.

خیلی از سربازها روزی که به آن دژ وارد شدند، نه تنها به فضای سرد و بی روح آنجا اعتراض نداشتند، حتی با خرسندی لبخند زدند. آنها مکانی برای خوابیدن زیر سقف پیدا کرده بودند. دیگر از سوز و سرمای شبانه خبری نبود و از شر چادر های تیره و تار ارتش خلاص شده بودند.

شب اول سپری شد و رضایت آنها حتی بالاتر رفت، زیرا خبری از سنفونی جیر جیرک های شبانگاهی و واق واق سگ های ولگرد نبود.

_ داداش؟

فهام برای مرتبه ی سوم صدا کرد. راشا باز هم متوجه نشد. او در عالم خود غرق شده بود. غمگین و ساکت روی پله نشسته بود و به نرده های سبز لجنی و زنگ زده ای تکیه داشت که هر آن امکان بود از جا کنده شوند. او داشت با حوصله، پوتین های چرم خود را واکس می زد. این یکی از قوانین ارتش بود که گفته بودند روزهای زوج، باید سرباز پوتین هایش را پیش از ورود به سالن غذا خوری واکس بزند.

فهام با لحن طنز گونه ای داد زد:

_ دَی...ث نمیشنوی صدات می زنم؟

راشا قادر نشد جلوی خنده اش را بگیرد. به بالا نگاه کرد که فهام ایستاده بود.

_ چیه فهام؟

_ حتما باید اینطوری صدات کنم جواب بدی قوروم...ق؟

_ نشنیدم داداش. بگو.

_ مشتی، اینجا بچه هاش سیگار می فروشن! هر چی بخوای، هر مدلی که دوست داشته باشی.

او پاکت را با هیجان به طرف راشا پرتاب کرد و راشا آنرا در هوا قاپید.

_ تو هنوز نمی خوای بزرگ شی؟ تن سالم‌ خودتو زیر خاک نبر.

راشا ملتمسانه اعتراف کرد:

_ دلم گرفته فهام. ما دیگه کمال رو نداریم.

فهام دوباره شوخی کرد:

_ چیز زیادی هم از دست ندادیم.

_ با این چیزا شوخی نکن فهام. اون مرده.

سکوت بین آنها افتاد. فهام‌ منظوری نداشت، فقط می خواست راشا بهتر شود، همین. نشست کنار راشا روی پله و پاکت سیگار را از دست راشا پس گرفت.

_ بزودی یه خاری از اینا می.. یم که دیگه اینطوری اَتَک نزنن.

راشا تحت تاثیر قرار نگرفت.

_ فهام، ما هنوز اینجاییم و شمال از ما فرسنگ ها دوره.

_ عجله نکن، می رسیم، به وقتش. فعلا تا زنده ای سیگارتو دود کن.

و دست روی شانه ی راشا انداخت. او را برادرانه به طرف خود کشید. راشا همراهی او را دوست داشت. او با اینکه زیاد شوخی می کرد اما برای راشا گوش شنوای خوبی بود.

راشا گفت:

_ اولین بار که یه جسد دیدم، کسی بود که تو پارک شهر پرید پایین. سر و صورتش به طرز دردناکی متلاشی شده بود. از زشتی صحنه، تهوع بهم دست داده بود. به خودم گفتم، اون خودکشی کرد و بزرگترین گناه بشر رو مرتکب شد، وگرنه، مرگ نباید اینقدر زشت و بدترکیب بوده باشه. گناه اون، مرگش رو پلید و زشت کرده بود.

فهام سیگار روشن کرده بود. راشا به طبع حرکت او، یک نخ از داخل پاکت بیرون کشید و داشت سعی می کرد آنرا روشن کند. فهام فندک زد و راشا اولین سیگار زندگی خود را شروع کرد به پک زدن:

_ تا اینکه بمب ترکید و اون اتفاق افتاد. صورت اون هنوز یادم نرفته. مرگ کمال هنوز یادم نرفته. اون صحنه ها هنوز یادم نرفته.

فهام‌ بلافاصله پرسید:

_ این بار هم از دیدن اجساد تهوع گرفتی؟

_ دقیقا نکته اینجاست. فکر می کردم این دفعه باید یه چیزی فرق کرده باشه، آخه اونا خودکشی نکرده بودن. اما اشتباه می کردم. به همون اندازه دوباره تهوع بهم دست داد.

فهام گفت:

_ پس این دفعه باید قرص ضد تهوع همرات باشه راشا، قراره خیلی چیزای بدتر ببینیم.

_ حق با توعه.

_ اما تو شجاع بودی راشا.

_ چطور؟

_ اسمت بین همه پیچیده. همه می گن وقتی داشتن فرار می کردن، راشا رو دیدن که داشته با یه خنجر به طرف تروریست ها می دویده. پسر تخ...ی تو خیلی گندن!

راشا لبخند کمرنگی زد. پرسید:

_ اینجا چرا یه جوریه؟

_ محیط مردانست. می خوای بگم صورتیش کنن؟

سر به سر گذاشتن های او تمامی نداشتند. از روی پله بلند شد و به در و دیوارها دست کشید و به راشا گفت:

_ زبر، سخت و ملال آور، بجاش خراب نمیشن.

ستون ها بزرگ، بلند و چِغِر بودند. روی تمام دیوارها سیم خاردار کشیده بودند که هر نوع تلاشی برای فرار یا ورود احتمالی را زایل کند. از محوطه فقط آسمان معلوم بود. فهام در حالی که داشت به آسمان اشاره می کرد، اضافه کرد:

_ حتی آسمان آبی نیست.

_ و شب هاش، خیلی ساکت و تاریکه.

از بیرون محوطه، هیچ سر و صدایی شنیده نمی شد. بیابان بود و دشتی که مملو از علفزاران خشک و خارهای صحرایی بود.

_ تو هم دیشب خوب خوابیدی؟

راشا سر خود را تکان داد:

_ فکر کنم آره. از چادر ها راحت شدم.

_ ساعت چند شد؟

باید وارد سالن غذا خوری می شدند. جایی که حالا صد ها نفر، ردیف به ردیف بعد از انتظار در صف های طولانی، سهم غذا می گرفتند و بلافاصله آنجا را ترک می کردند.

_ پاشو بریم الان غذا تموم میشه.

آنهایی که به آخر صف می رسیدند، گرسنه می ماندند. هر شب باید پنجاه نفر گرسنه می خوابیدند. ارتش می گفت اینکار باعث می شود سربازان وقت شناس شوند. برای استفاده از دوش حمام اوضاع به همین منوال بود، صف های طولانی و مدت زمان کم برای استفاده از حمام، آخر صف ها هرگز. سرویس بهداشتی بدترین قسمت داستان بود. اما فرمانده ها می گفتند این ها زودگذر است و باید در جهت آبادی وطن و ساخت دنیای پس از مرگ تحمل شود.

سرانجام‌ نوبت به راشا و فهام رسید. از سر شلوغی و نبود دو تا صندلی خالی کنار هم، مجبور شدند جدا از هم بشینند.

_ خوابگاه می بینمت.

راشا سینی غذای خود را برداشت و بین صندلی‌ها دنبال جای خالی گشت. صدای قاشق‌ ها، مکالمه‌ ها، خنده‌ ها، پچ پچ ها، همه در هم پیچیده بود. عاقبت جایی برای نشستن پیدا کرد.

آخر همان میز که راشا نشست، تعدادی از سربازهای قدیمی‌تر نشسته بودند. معلوم بود داوطلب نبودند. صدای یکی از آنها بلند بود:

_ داداش اینا دیگه کلاً تو فاز خودشونن. اُسگ...ن به‌خدا! هنوز دارن فکر می‌کنن یه روز می رن تو عرش.

اتفاقا یکی دیگر از داوطلبین از راه رسید. آن روز اولین بار بود که در سالن غذاخوری شلوغ و پر ازدحام دژ پا می‌گذاشت. شب قبلش جا مانده بود. او هم سینی غذا در دست گرفته بود و بین صندلی‌ها و لا به لای میز ها دنبال جای خالی می گشت. عاقبت کنار همان جمع سربازها نشست. او لاغر بود و صورتش بهره ی چندانی از زیبایی نداشت. هنوز لقمه اول رو نخورده بود که یکی از همان سربازها، با صدای بلندی از او پرسید:

_ تازه اومدی؟

راشا فهمید هیچ صمیمیت ای بین آنها قرار نیست ایجاد شود:

_ آره. بعد از حملات تروریستی اون روز دستور رسید بیایم اینجا چند وقت.

دو تا از سرباز ها به طرز عجیبی خندیدند. از درجه ای که بر روی شانه زده بودند معلوم بود از همه شان قدیمی ترند.

_ به قول نخست وزیرتون، تروریست بودن.

پسر با متانت پرسید:

_ نخست وزیرمون؟

_ اُه، استوار ناراحت شد. باید می گفتیم جناب نخست وزیر مقدس، فرمانروای کبیر. راضی شدین استوار؟

پسر لبخند کمرنگی زد. گفت:

_ بچه ها من با شما مشکلی ندارم.

_ ما هم کل مملکتو می گرفتیم مشکل نداشتیم.

بقیه هم زدند زیر خنده. حالا هر کدام از آنها، سعی می کرد یک جمله به آن پسر بگوید:

_ ما با نخست وزیرت و تمام امثال تو مشکل داریم. دارید تو خیابونا چه غلطی می کنید؟ واسه چی اومدین اینجا؟ واسه مردم لشکر کشی می کنین؟ اون سه تا خلافکار بی نا...س رو چرا آزاد کردن؟

راشا دید آن پسر ساکت شد و خود را سرگرم غذا خوردن کرد، اما آنها دست بردار نبودند:

_ یه روز سلاخیتون می کنیم حر...م زاده ها.

او ناراحت شد و اعتراض کرد:

_ چرا فحش می دین؟

_ فعلا فقط می تونیم فحش بدیم.

آن پسر دلیل رفتار آنها را درک نمی کرد:

_ مگه من چیکار کردم؟

اما پرسش او هم برای سربازهای خشمگین عجیب بود:

_ نگاش کنید طفلکی چقدر مظلومه. چند تا آدمو وسط خیابون کشتی استوار؟

پسر حیرت کرد:

_ من که کسی رو نکشتم. تروریستا به ما حمله کردن.

_ هیچ تروریستی غیر از نخست وزیر وجود نداره. حالا هم به هوای اینکه امنیت بهم خورده، داره تو خیابونا بچه های مردمو می کشه.

استوار سعی می کرد برای آنها توضیح دهد:

_ ما داشتیم می رفتیم شمال که یهو بمب ترکید و یه تعداد آدم مارو می کشتن.

_ نکشتنت؟ زنده ای هنوز.

_ آره، به من تیر نخورد.

دوباره و دسته جمعی زدن زیر خنده:

_ داری توضیح می دی که نمردی؟ اینا همینقدر کُ...لن و با خریتشون این نظامو سرپا نگه داشتن. ما در مورد شورش ها می پرسیم. چند نفر از بچه های مردم رو زدین؟

استوار دیگر غذا نخورد. لقمه‌ای هم برنداشت. سرش را پایین انداخته بود، اما گوش‌هایش تیز بودند. هرچه بود، سکوتش سنگین‌تر از فریاد بود. در خودش جمع شده بود، بی‌حرکت و خاموش شده بود.

تمام آن سرباز ها پر از خشم و نفرت بودند. خسته بودند. سردرگم و کلافه بودند. صدایشان میان هم بالا گرفته بود. انگار دیگر کاری با حضور استوار نداشتند، یا شاید عمداً بلند حرف می‌زدند که او هم بشنود.

یکی با غِیظ می گفت:

_ کسی که تا الان نفهمیده، دیگه نمی‌فهمه، یا خودش رو زده به نفهمی.

دیگری پوزخند زد و گفت:

_ دین اینا جیب ما رو خالی کرده. چپ و راست، به اسم خدا، پول می‌کشن بالا. بعدشم میگن تقصیر دشمنه.

سومی با مشت‌ هایی گره‌ کرده ادامه داد:

_ کل کشورو اشغال کردن. خودشونو جا زدن بجای منجی، درحالی که مثل زالو افتادن به جون مردم.

یکی دیگر با صدایی خفه اما پرکینه گفت:

_ همینا بودن که نخست‌ وزیر رو نگه داشتن. مردم رو له می‌کنن، بعد دروغ سرهم می‌کنن که دشمن زده... خودشونن، خودِ خودشون.

جوان‌ ترین‌ شان گفت:

_ هزار نفر رو فقط همین چند وقت پیش تو خیابون با رگبار بستن. یادتون رفته؟

مسن جمع آنها، انگار که زخمی کهنه در دلش تازه شده باشد، گفت:

_ از وقتی چشم باز کردم داستان همین بود. خون مردم رو ریختن، به اسم نظم و امنیت. کدوم امنیت؟ ویرونی پشت ویرونی. تقریبا هر ده سال یه پاکسازی انجام میدن.

دیگری که خشم بیشتری در چهره اش نمایان شده بود، اضافه کرد:

_ اینا دارن با مدیریت و کاملا حساب شده، ویرانیِ بزرگی ایجاد می کنن.

یکی که تا حالا ساکت بود، ناگهان با تمسخر گفت:

_ قیافه‌ هاشونو ببینید. عقب‌ مونده‌های بی‌سواد.

بعد یکی از آنها برگشت از روی شانه به استوار نگاه کرد و با طعنه و نیشخند گفت:

_ اگه یه ذره خونده بودی، الان سینه واسه دفاع از اینا سپر نمی‌کردی. دشمن اصلی همینان. همینایی که تو واسشون داوطلب شدی، همینایی که تو می‌خوای جونتو براشون بدی.

سکوت استوار ادامه داشت. فقط دندان‌ هایش را بر روی هم فشار می‌داد. چیزی بین انکار و اندوه در نگاهش برق می‌زد. شاید حرفی برای گفتن داشت، شایدم هیچ حرفی باقی نمانده بود.

او با بغض از روی صندلی بلند شد و در حالی که داشت اشک می ریخت از جلوی راشا رد شد و سالن را ترک کرد.

راشا می خواست برای دلجویی او پیش قدم شود، اما از تصمیم خود منصرف شد و از رنج او عبور کرد.

در نوشته هایی که از راشا باقیمانده است، در مورد خاطره ی آن شب، نوشته شده بود:

_ استوار تحقیر شده بود. با اینکه گرسنه، تشنه و بی تاب بود، بلند شد و با نفرت و چهره ای زار سالن را ترک کرد بی آنکه به پشت سر نگاه کند؛ آن شب، هیچ یک از ما نمی دانستیم قرار است بعد از اینکه وعده های غذایی خود را تمام کردیم، او را آنطور ملاقات کنیم. ما وقتی از سالن خارج شدیم، با یکی از دردناک ترین صحنه های زندگی خود مواجه شدیم. استوار وسط محوطه، خود را حلق آویز کرده بود. وقتی به جسد او نگاه کردم، این بار حالت تهوع بهم دست نداد، به جای آن قلبم شروع کرد به سوختن. فکرش را نمی کردم نفرت در این دنیا، اینقدر راحت دست به دست می شود و نتایج اسف بار اینچنینی ایجاد می کند.

این داستان ادامه دارد...

غذاداستان
۲۳
۱۰
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید