این جملات رو بارها شنیدیم: بشکنه این دست که نمک نداره! یا من به همه خوبی کردم، اما پاسخم بدی بوده و یا کسی قدر منو نمی‌دونه.
مهم‌ترین تفاوت مهربانی و مهرطلبی اینه که در مهربونی، ما به فرد مقابل احساس رضایت درونی می‌دیم، در صورتی که در مهرطلبی نوعی تحمیل اتفاق میوفته و به روان فرد صدمه می‌زنه.
اگه به کسی مهربونی کنیم که طالب اونه، در این صورت هم در خودمون هم در فرد مقابل احساس خوب و مثبت ایجاد میشه اما در مهرطلبی اصولا نیاز طرف دیگه مطرح نیست!
مثلا فردی صورت‌حساب دوستاش رو می‌پردازه، اما هیچ وقت اجازه نمی‌ده دوستاش چنین کاری رو براش انجام بدن! به عبارتی، تموم تلاششو میکنه تا اونها رو مدیون خودش نگه داره.
اگه من واقعا قصد مهربونی داشته باشم، وقتی به کسی مهربونی می‌کنم، اجازه میدم اون هم در شرایطی جبران کنه، اما اگه دنبال مهرطلبی باشم، سعی می‌کنم دیگران رو مدیون خودم نگه دارم تا همیشه فکر کنند من چه آدم خوبی هستم!
نکتۀ مهم دیگه که افراد مهرطلب اونو در نظر نمی‌گیرند اینه که معمولاً باید از اون چیزی ببخشیم که به قدر کفایت از اون داشته باشیم، مثلا اگه در جیب من پنج هزار تومن باشه و از این مبلغ سه هزار تومنشو ببخشم، نام این کار رو میشه مهربونی گذاشت، اما اگه همشو ببخشم و خودم و اطرافیانم دچار مشقت بشیم، این دیگه اسمش مهربونی نیست.
این نوشته رو هم بخون: 10 نشونه که می‌گه شما در خدمت خوشی دیگران هستید!
یا در مورد سلامتی؛ وقتی برای خدمت به دیگران، سلامتیمو به شکل بیمارگونه از دست میدم، این دیگه اسمش مهربونی نیست!
این مهرطلبی که گفتم رو در بین پدرها و مخصوصاً مادرها زیاد می‌بینیم! مادری که همیشه سعی میکنه با خدمت کردن به بچه‌هاش اونها را بدهکار خودش نگه داره! معمولاً کمک‌های اونا رو قبول نمی‌کنه! یا وقتی که به عنوان مادر داوطلبانه کمکی میکنه، بعدش انواع احساس گناه‌ها رو به بچه‌اش میده!
یادتون باشه؛
آدم‌های مهرطلب همیشه دوست دارن آدم خوبۀ ماجرا باشن!
اینایی که نوشتم براتون آشنا نیست؟
تجاربتونو در این زمینه بنویسید.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
پیشنهاد سرآشپز:
چطوری خودمو بشناسم؟
چطوری بالغ باشم؟
