
در این نوشته منظورم این نیست که ما نباید به فکر خوشحال کردن دیگران باشیم. حرف اصلی این است که خوی دیگران و خدمت برای آن را وظیفۀ اصلی خود بدانیم و این به بهای فراموشی خودمان انجام شود!
این 15 نشانه را در خودتان و روابطتان جستجو کنید:
۱. نیازهای دیگران به نیازهای خودتان اولویت دارد.
۲. شما برای آنکه بحثی پیش نیاید از حق و نیازهاتون چشمپوشی میکنید.
۳. برای چیزهایی که تقصیر شما نیست احساس گناه میکنید و عذرخواهی میکنید.
۴. از زدن حرف درست چون طرف مقابلتان را ناراحت میکند چشم پوشی میکنید. همۀ ارزشها و عقاید خود را در کمک به دیگران نادیده میگیرید!
۵. در صورت نیاز داشتن به کمک و حمایت، از کسی کمک نمیگیرید که باعث زحمت کسی نشوید.
۶. خودتان را مسئول همۀ احساسات دیگران میدانید.
۷. نه گفتن برای شما بسیار سخت است و هر چیزی که دیگران بگویند را قبول میکنید و چشم میگویید.

۸. شما با همه موافقید حتی وقتی در دلتان مخالف آن حرف یا عقیده باشید. به بیان دیگر خود واقعیتان را نشان نمیدهید چون میترسید مورد تایید یا پذیرش دیگران نباشید.
۹. شما خیلی بر روی اینکه به دیگران حس خوب بدهید تمرکز میکنید زیرا فکر میکنید این کار وظیفه شما است.
۱۰. میترسید برای دیگران خستهکننده باشید و اگر کسی شما را دوست نداشته باشد احساس میکنید به درد نخور هستید.
نکتۀ آخر اینکه این عدد 10، تنها یک عدد است و رفتارهای بیشمار دیگری میتواند، برخواسته از این ویژگی ما باشد. و اینکه اگر مرتکب چنین رفتاری میشوید حتماً نشاندهندۀ مشکل در عزتنفس شما نیست. کلیت رفتارها را در نظر بگیرید.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
این نوشتۀ دیگرم را هم بخوانید:
۵ ترس در افرادی که میخواهند همه را راضی نگه دارند