یک جایی یک مثال جالبی دیدم:
زمان همانند یک تیر از کمان رها شده است که هرگز باز نمی‌گردد.
درسته؛
زمان رو نه می‌تونیم بخریم، نه می‌تونیم ذخیره کنیم و نه می‌شه متوقفش کنیم، تنها می‌تونیم در وقتمون صرفه‌جویی کنیم.
توی این دنیا، هر چیزی که با ارزش‌تر باشه دزدها و راهزن‌های بیشتری داره و به همون اندازه به مراقبت بیشتری نیاز داره. زمان هم از این قاعده مستثنی نیست!
راهزنان زمان، قسمتی از زمانمون رو به اجبار از ما می‌گیرند و قسمتی دیگه رو به نیرنگ، اما اونچه باقی می‌موند بی‌آنکه بدونیم ضایع می‌شه. راهزنان وقت بسیارند و هر کدوم با استراتژی مشخص برای ربودن گوهر وقت ما کمین کردند.
در این نوشته سعی میکنم به صورت مشخص تعدادی از اینها رو براتون بشمارم:
دسته‌ای از این راهزنان ابزارهای تکنولوژی هستند:
مثل گوشی‌های هوشمند و شبکه‌های اجتماعی و...
اما دسته‌ای عادات رفتاری و اشتباهات رفتاریه:
مانند سلام و تعارفات بیش از حد با دیگران
بی‌برنامه بودن
در نظر نگرفتن اولویت‌ها
خودداری از تفویض اختیار
نداشتن قاطعیت در تصمیم‌گیری
شرکت در جلسات غیر ضروری
نداشتن مدیریت صحیح در بحران‌ها
از این شاخه به آن شاخه پریدن
تاسف بر گذشته وم ماندن در اون
خستگی و کسالت و غم
مطالعه بیهوده
فقدان انضباط شخصی
کار امروزو به فردا افکندن
مهمانی ناخونده و برنامه‌ریزی نشده
تلفن‌های مزاحم و طولانی
داده‌های بسیار زیاد و پردازش نشده
و ...
لازمه بدونید میزان آسیب‌پذیری هر کس از راهزنان وقت یکسان نیست، بلکه هر فردی باید خودش راهزنان وقتش رو شناسایی و کنترل کنه.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
اینها رو هم بخونید:
چطور نه بگوییم؟
5 توصیه کوتاه برای زیستِ بهتر و هشمندانه‌تر
غلبه بر اهمال کاری | بهترین راهکارها از دید روانشناسان
