وقتی بی‌توجهی می‌کنی! از گفتگو و حل کردن تعارضات اجتناب می‌کنی! به قول جان گاتمن همیشه طفره میری! اگر هم چیزی بگی به صورت کنایه بیان می‌کنی!
تا خواست برای زمان‌هایی برای خودش باشه و کمی ازت فاصله گرفت، دائم ازش می‌پرسی: دوسَم داری؟ چرا مثل قبل بهم توجه نمی‌کنی؟! انگار که طرف هرگز نمی‌تونه بهت امنیت بده!
ایثار بیش از اندازه داری! به نیازهات توجه نداری و همیشه خارج از حد توانت سعی می‌کنی نیازهاش رو برآورده کنی! به طوری که شغلت، دوستات و علاقمندی‌هات رو به خاطر اون از دست میدی!
خیالشو راحت کردی که تحت هیچ شرایطی رهاش نمی‌کنی، حتی اگه بهت بدترین آسیب‌ها را بزنه!
همیشه درخواست‌ها و تقاضاهات رو به صورت آمرانه بیان می‌کنی! یه جورایی همیشه طرف رو بدهکار خودت می‌دونی!
هیچ وقت مسئولیت کارها، وظایف، احساسات و زندگیتو قبول نمی‌کنی! پیوسته نقش قربانی رو بازی می‌کنی و مسئولیت و تقصیرها رو به گردن دیگران میندازی! و یا خودخواهانه رفتار می‌کنی!
ازش توقع داری همیشه اولویتش باشی! یعنی در همۀ موقعیت‌ها تو رو به همه چیز و همه کس ترجیح بده!
مرتب عیب‌جویی می‌کنی از طرفت. از نظر جان گاتمن مشکل بزرگ عیب‌جویی اینه که به جای تمرکز بر یک رفتار مشخص، شخصیت طرف رو نشانه گرفته!
این نوشته را هم بخونید:
مدیریت و حفظ رابطه عاطفی از راه دور
اینها یک سری مثال عینی از رفتارهای مسدودکننده‌ی رابطه است. از آموزه‌ها و نظرات جان گاتمن و روزنبرگ هم استفاده کردم.
اینو بدونیم که آدم‌ها، هرچقدر هم شیدامون باشن، با تکرار رفتارهای آزاردهنده، خسته میشن و ازَمون دور میشن و اون موقعه که می‌بینن دیگه ارزششو نداره و انتخاب می‌کنن دیگه نباشن.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
پیشنهادات ویژه سرآشپز:
وقتی در رابطه، خودتو سانسور می‌کنی!
نشانه‌هایی که میگه مشکلاتی در تعهد در رابطه داری!
