
وقتی حس میکنی به کسی خیلی نزدیک شدی، ازش دور میشی و یا کاری میکنی اون ازت دور بشه!
نشون دادنِ خودِ واقعیت، ناایمنت میکنه پس، از این اتفاق اجتناب میکنی. سکوت میکنی، نیازهاتو بیان نمیکنی و سعی میکنی همیشه فاصله رو حفظ کنی.
انگار که همیشه آمادۀ خروج از رابطه هستی و هیچوقت روی دلایل ماندن تمرکز نمیکنی!
رابطههای نیمهتموم زیادی در کارنامهت هست!
از فکر کردن و صحبت کردن در مورد آیندۀ رابطۀ عاطفیت اجتناب میکنی! و به هر نشونهای که حاکی از مشخص شدن تکلیف و شفافیتِ وضعیت باشه، عکسالعمل نشون میدی!
روابط سطحی بسیار زیادی داری ولی رابطۀ عمیق نداری! این در مورد تموم روابط صدق میکنه؛ دوستیهای سطحی، روابط خویشاوندیِ کمرمق، روابط کاری سطحی و ...

تخیُل و تصور یک رابطۀ عاطفی رو بیشتر از قرار گرفتن در اون و درگیر شدن باهاش دوست داری! و این حالت در مورد اهداف و آرزوها هم رخ میده!
اما اگه بخوام به صورت مختصر در مورد علت ترس از تعهد براتون بگم میشه به موارد زیر اشاره کنم:
سبک دلبستگی؛ این افراد عموماً سبک دلبستگی اجتنابی دارن. سبک دلبستگیای که ریشه در رابطۀ ناایمن با والدین داره.
جان بالبی در این زمینه کارهای زیادی کرده که پیشنهاد می کنم در موردش بخونید. هم در مورد فرزندپروری و والدگری به کارمون میاد و هم در ارتباطات.
و ترسهایی مثل:
ترس از پذیرفته نشدن، ترس از کنترل شدن، ترس از دوستداشتنی نبودن، ترس از بَرمَلا شدن، ترس از اعتماد کردن (به دلیل ناکامیهای قبلی)، ترس از بزرگ شدن و قبولِ مسئولیت و ...
ارادت همیشگی
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس