گروه کٌر مدرسه‌ای برای اجرای کنسرت در مرکز شهر آماده شده بود. هوا خیلی سرد بود. چند ساعتی در آن هوا منتظر ماندند. مردم جمع شده بودند. رهبر ارکستر برای رهبری گروه در جای خود مستقر شد.
در این میان یکی از اعضای گروه با خود چنین گفت: "در این سرما نمی‌توانم آواز بخوانم. پنجاه نفر در گروه وجود دارد، اگر فقط دهانم را باز و بسته کنم، کسی متوجه نمی‌شود."
و رهبر ارکستر کارش را شروع کرد. اما صدایی نشنید!
چون آن روز همه مثل هم فکر کرده بودند:
"اگر من نخوانم چه می‌شود؟"
دو نکته به نظرم می‌رسد:
نکته اول:
اگر من نخوانم چه می‌شود؟ این بزرگ‌ترین تحقیری است که یک انسان می‌تواند در حق خودش انجام دهد. در حقیقت معنی‌اش این است که: "من هیچ ارزشی ندارم." و این نگاه و عملکرد بالغانه‌ای نیست!
وجود هرکس برای این دنیا ضروری است وگرنه ما اینجا نبودیم.
بود و نبود ما برای این عالم مهم است و اثرگذار.
نکته دوم:
هر روز از خود سوال کنید اگر همه مردم شهرتان، کشورتان و همۀ مردم دنیا مثل شما فکر کنند ما چگونه دنیایی خواهیم داشت، چگونه کشوری و چگونه شهری؟
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
این نوشته‌ها را هم بخوانید:
از کجا بدانم ارزش‌های معتبری دارم؟<br/>خودکارآیی چیست؟ و به چه دردی می خورد؟<br/>چگونه خودمان را ببخشیم؟
