
2 هفته ی پیش در روزهای ابتدایی قطع شدن اینترنت، متنی نوشتم با این عنوان: چگونه از این روزهای سختِ بی اینترنتی بگذریم؟
راستش زمانی که می نوشتمش فکر نمی کردم اینقدر مورد توجه قرار گیرد و زیرش نظر گذاشته شود. البته حقیقتاً دلیلش را این نمی دانم که متن خاصی نوشتم، بلکه به نظرم بیشتر به خاطرِ جَوِ هیجانی و بی کاری و استیصالِ اهالی ویرگولستان بود.
حالا بعد از چندین روز بالاخره همه چیز به روال عادی برگشت و احتمالاً همه ی کسانی که در زیر آن متن کامنت (مثبت و منفی اش فرق نمی کند) گذاشته بودند و لایک کرده بودند، سرِ کارها و پروژه های خودشان برگشته اند.
حرفم این نیست که بیایم و بگویم:
دیدید درست شد؟! دیدید الکی نگران بودید؟! و ...
حتی اگر آن شرایط سخت همچنان ادامه داشت، مطمئناً می آمدم و از راهکار حرف می زدم. چون چاره ای ندارم! چون راهی جز این برای ادامه ی حیات و زندگی و مطالبه ی حق و حقوق و نیازهای خودم و اطرافیانم نمی دانم.
تقریباً تمام آن افرادی که به خاطر امیدواری و ساختن، شماتتم کردند، اصلاً به دلایلم برای امیدواری توجهی نکردند! ندیدند که پدر هستم! همسر هستم و یک پدر اجازه ندارد که ناامید شود!

نکته ی بعدی که دوست دارم بگویم مسئله ی "هزینه" است. اینکه در چه زمانی برای چه چیزی چقدر هزینه بکنی، مسئله ی مهمی است.
من در آن روزها و روزهای مشابه آن در زندگیم، راهی کم هزینه تر و پُربازده تر از آنچه نوشتم نمی دانم.
خلاصه که خیلی فرق است که از سرِ شکم سیری و بی خیالی، امیدوار و منعطف باشی یا از سرِ اجبار و مسئولیت پذیری، امیدوار بودن را انتخاب کنی!
محمدجعفر زاهدپور | روانشناس