
نقلی از دکتر الهی قمشهای در شبکههای اجتماعی:
احوال پرسیهای ما بصورت تعارف درآمده و سريع تمام میشود،
ولی وقتی میگوييم حال تو چطوره؟ يعنی واقعاً دلم میخواهد بدانم و میخواهم بيايم در زندگی تو و بدانم چه نيازی داری!؟
ما اگر واقعا حال هم را بپرسيم خيلی از مشكلات حل میشود!
نکتۀ ظریفی در آن نهفته است:
آیا تابحال به احوالپُرسیهایتان دقت کردهاید؟
معمولا تکراری و کلیشهای هستند. و برای همۀ افراد با هر ویژگی و حالی یکسان به کار میرود.
خیلی از ما یک ضبط صوت درونی داریم که در هنگام شروع ارتباط (احوال پرسی) روشناش میکنیم و عبارات تکراری بر زبانمان جاری میشود و ...
این شیوه هیچ صمیمیت و نزدیکی را برنمیانگیزد، اصیل نیست و صادقانه به نظر نمیرسد.

ولی فرض کنید که با هر فردی متناسب با ویژگی آن فرد، ویژگی ارتباطمان با او و حالش، بدون خجالت و به شیوهای منحصر بفرد و با کلماتی ساده ولی غیرتکراری و آهنگی متناسب احوالپرسی کنیم.
درسته؛
باید تمرین کنیم و سلام و احوالپرسیهایمان را اصیلتر و صادقانهتر و پُرتوجهتر کنیم با
برای ارتباطاتمان وقت بگذاریم، زندگی سرشارتری خواهیم داشت...
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
این نوشتهها را هم بخوانید:
معنای اصلی خوشاخلاقی!<br/>چگونه با یک فرد خودخواه رفتار کنم؟