
مفهوم عامه خوش اخلاقی یعنی خندیدن و نداشتن اخم بر چهره ولی خوش اخلاقی مفهوم عمیقتری داره که در ادامه به چند مورد اونها اشاره میكنم:
یعنی نسبت به احساسات دیگران حساس باشیم و برای احساسات دیگران اهمیت قائل شویم، یعنی بتونیم به پدیدهها و اتفاقات از دریچۀ نگاه دیگران بنگریم.
یعنی بتونیم در موقعیتهایی که لازمه یک سری از خواستهها و تمایلات خودمونو به تعویق بندازیم. یکی از مشکلات زوجهای جوان جامعه ما اینه که مطابق این تعریف، خودکنترلی ندارن و خویشتندار نیستند.
یکی از ظرفیتهای اخلاقی که باید داشته باشیم احترامه که باید ابتدا در مورد خودمون اجرا کنیم یعنی انسان اول از همه باید به خودش احترام بذاره تا بتونه به دیگران هم احترام بگذاره. احترام به حقوق، نیازها، موقعیت و کل وجود خودمون و دیگران.

یعنی توانایی فرد در برابر ناملایمات زندگی تا چه اندازه است و چقدر میتونه مشکلات زندگی رو تحمل کنه.
بزرگی حرف جالبی با چنین مضمونی میزد: میزان بزرگی هر فرد به میزان بزرگی مشکلی که می تونه اونو از مسیر اعتدال و عقلانیت خارج کنه بستگی داره.
به معنی قربانی شدن نیست! از خود گذشتگی کاملاً یک انتخاب آگاهانه و قدرتمندانه هست و احساسات خوشایندی رو به همراه داره. حال آنکه شخص قربانی هم انتخاب میکنه، اما این انتخاب از سر ناچاری، نداشتن عزتنفس هست و نهایتاً احساسات ناخوشایندی رو به همراه خواهد داشت.
انصاف به معنی اعتقاد و رعایت برابری و مساوات در روابط انسانیه. یعنی عادلانه رفتار کردن. یعنی اینکه من همانقدر که برای حقوق و نیازهای خودم ارزش قائلم برای تو هم ارزش قائلم. انصاف یکی از مهمترین فاکتورها در زندگیه و نشوندهندۀ بلوغ روانی و عاطفی فرد هست.
اگه شخص فاقد این فاکتور باشه رابطه، یک طرفه شده و زندگی زن و مرد مانند رابطه والد فرزندی میشه.
این ملاکها را گفتم تا از این به بعد اگر خواستید خوشاخلاقی کسی رو ارزیابی کنید، تنها به بگوبخندش نگاه نکنید و تحت تاثیر قرار نگیرید!
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس