
ویژگی عمدۀ اختلال اضطراب تعمیم یافته ترس از آینده است.
این ترس بی اساس بوده و به موضوع معینی مربوط نمیشه. به طوری که هر آن ممکنه فرد ترس از موضوعی خاص مانند بیماری فرزند، مرگ همسر، اخراج از کار و از این قبیل را نام ببره و از رخ دادن حوادث نامعلومی که اساس و پایه واقعی ندارند در هراس باشد.
به همین دلیله که اضطراب شناور (free flooting anxity)، یعنی اضطرابی که به هیچ موقعیتی بستگی نداره، نامیده شده است.
علاوه بر نامشخص بودن منبع اضطراب در این اختلال، نشانههای شایع دیگری از جمله: ناتوانی در تمرکز، ناتوانی در تصمیم گیری، حساسیت زیاد، اختلال در خواب، عرق کردن زیاد، تنش مداوم عضلانی هم وجود دارند.
1. تنش حرکتی
که نشانههای آن شامل: ناتوانی در آرامش عضلانی، به صورت لرزش و از جا پریدگی
2. واکنشهای خودکار،
که نشانههای آن شامل: فعالیت بیش از اندازه دستگاه عصبی سمپاتیک و پاراسمپاتیک مانند عرق کردن زیاد، گیجی، طپش قلب، سردی دستها و تکرّد ادراره.
3. احساسات تشویش آفرین دربارۀ آینده،
از قبیل نگرانی و مشغولیت زیاد و بی دلیل دربارۀ اونچه برای خود فرد، یا افراد نزدیکش پیش خواهد آمد.
4. مراقبت بیش از اندازه:
از قبیل بررسی دائمی اطراف برای احتراز از خطرات احتمالی
لازم به ذکره آنچه در این اختلال نابههنجار به حساب میاد، تجربۀ اضطراب نیست،
بلکه بی تناسب بودن احساس اضطراب با محرک بیرونی، و به ظاهر مولد اون هست.
اختلال اضطراب تعمیم یافته (GAD) در خانوادهها جریان پیدا میکنه و به نظر میرسه موروثیه و خوبه بدونید شیوع اون در زنان دو برابرِ مردان هست.

که توضیحات بالا برای تشخیص گذاشتن اختلال GAD کافی نیست و این مطالب صرفاً برای آشنایی اولیه و کسب آگاهی شما گردآوری شده.
برای تشخیص اختلالات روانشناسی، احتیاج به مصاحبه و شرح حال بالینی، اخذ تستهای مربوطه و معاینه وضعیت روانی هست.
به نظر میرسه بهترین نوع درمان اضطراب فراگیر ترکیبی از رواندرمانی (مثل درمان شناختی رفتاری یا CBT) و دارودرمانی هست.

به این معنی که شما به صورت همزمان باید هم روی شناخت و روان خودتون کار کنید و هم در صورت لزوم از داروهای روانشناختی کمک بگیرید.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس