شما که حالا چشمتان به مانیتور دستگاه دیجیتالیتان هست و دارید این متن را میخوانید، قطعا یک زمانی مجبور بودهاید 8صبح در جایی به نام مدرسه حاضر باشید و بسته به فاصله مدرسهتان با خانه، وسیلهای که با آن به مدرسه میرفتید و حتی حساسیت مادرتان در صبحانه خوردن شما، در ساعتهای متفاوتی قبل از 8 بیدار بشوید. نیازی نیست بگویم که چه فاجعهای بود، نه؟ چه فاجعهای!

من تنبل نبودم، اما شب را دوست داشتم، معمولا تا دیروقت بیدار بودم و از همان روزهای دوره ابتدایی هر روز صبح با چشمهای خوابآلود از خودم میپرسیدم چرا باید این فاجعه هر روز و هر روز تکرار شود؟ چرا یکساعت دیرتر نه، ساعت 9 باور کنید ساعت فوقالعادهای است! گهگاه که توی شهر کوچک ما به خاطر بارش برف مدارس با یک ساعت تغییر شروع میکردند همه خوشحالتر بودند، از معدود روزهایی بود که من صبحانه میخوردم و بنا نبود مسیر خانه تا مدرسه را بدوم. اتفاقا همان روزها این را از یکی از معلمها پرسیدم، گفت: «امروز میگی 9، فردا 10 و یه روز هم میگی چرا باید مدرسه بیایم؟ مشکل ساعت نیست پسرجان!» اما واقعا مشکل ساعت نیست؟
تصور بسیاری خصوصا معلمها و برنامهریزهای آموزشی این است که دانشآموز شبها باید ساعت 9 بخوابد، ساعت 5 صبح بیدار شود، بنشیند سر سفره صبحانهاش را بخورد، ورزشش را بکند، کمی مطالعه حتی و بعد سلانه سلانه بیاید مدرسه! اما از هر 100 دانشآموز چند درصد اینطوری زندگی میکنند؟ اینکه چرا خیلی از دانشآموزان شبها زود نمیخوابند به کنار، اما چرا باید برای یک تصور آرمانی که بسیاری به آن عمل نمیکنند هر روز برای بسیاری از دانشآموزها فاجعه بسازیم؟ باور کنید مشکل اینجا ساعت است! یک ساعت خواب بیشتر نمیدانم چقدر به راندمان یادگیری و این چیزهای مزخرف کمک میکند، اما قطعا یک ساعت خواب بیشتر آدم را سرحالتر و مشتاق میکند!
بهتر نیست فکر کنیم و کمی از سنتهای بیپایه کوتاه بیاییم؟ یک ساعت دیرتر هم باعث میشود دوستان سحرخیز 5 صبحی، صبحها یک ساعت وقت بیشتر داشته باشند، هم ما یک ساعت بیشتر بخوابیم؛ بیایید حرف بزنیم، شاید با مذاکره حل شد!