ویرگول
ورودثبت نام
مسیح حیدری زاده
مسیح حیدری زادهمدیر محصول | علاقه مند به ساختن و یادگیری | کانال پروداکت https://t.me/product_management_learning | کانال یوتیوب و پروداکت تایم https://www.youtube.com/@MasihHeidarizadeh
مسیح حیدری زاده
مسیح حیدری زاده
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

آیا با تمام توان برای سازمان خود کار می کنید؟


مدتی قبل مطلبی را در لینکدین مشاهده کرده که بیان می کرد موسسه گالوپ در یک نظر سنجی به این نتیجه رسید که کارکنانی که با حرارت و عشق درباره کارشان حرف می زنند، 12 شرط در محیط کارشان رعایت می شود، و هشت مورد از آنها به شرح زیر فهرست شده اند:

۱. من می دانم از من دقیقا چه چیزی خواسته شده

۲. من ابزار و وسایل مورد نیازم را در اختیار دارم.

۳. من همه روزه فرصت انجام کارم را به بهترین نحو دارم

۴. از من بابت دستیابی به نتیجه خوب، تقدیر می شود

۵. من فرد مهمی از یک سازمان مهم هستم و احساس غرور می کنم

۶. در محیط کار روی عقاید و نظراتم حساب می کنند

۷. من در محل کارم فرصت یادگیری و رشد دارم

۸. من در محل کارم بهترین دوستان را دارم

....

با توجه به اینکه به مدت ۴ سال و ۵ ماه در یکی از بزرگترین شرکت ها فعالیت داشتم و مسیر شغلی خود را در آن شرکت از کارآموزی آغاز کرده و با حضور در دفتر مدیریت به اتمام رساندم، میخواستم تجربیاتم را در این زمینه با شما به اشتراک بگذارم.


۱. من می دانم از من دقیقا چه چیزی خواسته شده:

یکی از تفاوت های اساسی سازمان های بزرگ با استارتاپ ها که البته تا حدودی در مورد استارتاپ های درون سازمانی هم صدق می کند این است که، افراد در سازمان های متوسط رو به بزرگ گاهی تا حد زیادی به شرح شغلی خود اتکا می کنند و هر گونه فعالیت خارج از آن را برابر با انجام کارهای بیهوده می دانند، در صورتی که ممکن است آن کارها جنبه های بسیار حیاتی برای خود فرد، پروژه، محصول و کل سازمان داشته باشد.

برای همین بسیاری از شرکت هایی که امروزه در دنیا موفق شناخته می شوند از فعالیت های خارج از شرح شغلی مصوب که در جهت بهبود فرد، سازمان و یا فرآیند ها باشد استقبال می کنند. حتی شرکت هایی پیش رو مانند هوندا شرح شغلی را به طور کامل کنار گذاشته بودند (منبع: کتاب هوندا داستان موفقیت امریکایی).

در این سازمان ها "چیزی که از فرد خواسته شده" به صورت خلاصه تعریف می شود: کارهای خود را به صورتی انجام دهید که بهبود مستمر بخشی از فعالیت شما در طول روز و دیدگاه همیشگی شما باشد.

محیط های استارتاپی و استارتاپ های درون سازمانی در صورتی که استقلال مشخصی داشته باشند، تماما بر اساس تلاش همگانی در انجام تمامی کار ها بنا می شوند. افراد تمام تلاش خود را می کنند تا کارها پیشرفت داشته باشند و از کمک به یکدیگر امتنا نمی کنند.

۲. من ابزار و وسایل مورد نیازم را در اختیار دارم:

با توجه به تجربه سازمانی و کار تیمی که در مراحل اولیه راه اندازی یکی از استارتاپ های ناموفق داشتم (که البته همکاری خیلی کوتاهی بود) ابزار و وسایل مورد نیاز برای کار را به دو دسته تقسیم می کنم. آنهایی که در سازمان/شرکت وجود دارند و آنهایی که باید بدستشان آورد.

منابع (ابزار) هایی که ما برای انجام کار های روزانه خود و خلاقیت ها و پروژه های جانبی نیاز داریم گاها در دسترس ما قرار ندارند، اما ممکن است در سازمان وجود داشته باشند. این ابزار ها یا بهتر است بگویم اجازه استفاده از این ابزار ها در اختیار کسی است که خارج از حیطه کاری شما قرار دارد، بنابراین نتیجه میگیریم که راه دستیابی به آن ابزار ها و وسایل تعامل با افراد است به نحوی که از اینکه آن ابزار را در اختیار شما قرار می دهند احساس مفید بودن و به نوعی جزئی از تیم بودن به آنها دست بدهد.

متاسفانه در برخی موارد دیده ام که افراد برای دستیابی به منابع مورد نیاز خود تلاشی نکرده و منفعلانه عمل می کنند و اصطلاحا "منتظر هستند تا کسی به آنها وسیله را بدهد وگرنه کارشان را انجام نخواهند داد"

نکته مهم و جالب اینجاست که در حین تحلیل مواردی که توسط موسسه گالوپ منتشر شده است ما میتوانیم به آن بخش از توانمندی های نرم خود که باید آن ها را تقویت کنیم اشاره کرده و برنامه ای برای رشد فردی خود تهیه کنیم.

۳. من همه روزه فرصت انجام کارم را به بهترین نحو دارم:

در مقابل این جمله، جمله دیگری قرار دارد که "عدم توانایی در انجام کار به بهترین نحو" را بیان می کند. چرا من نمی توانم کارم را درست انجام دهم؟

آیا وسایل لازم را در اخیار ندارم؟ آیا در کار من وقفه ایجاد می شود؟

از این دست سوالات میتوان به تعداد زیاد پرسید. اما مهم ترین قدم برای رسیدن به هدف "انجام کار به بهترین نحو" این است که فرد/تیم/سازمان این سوالات و بسیاری سوالات دیگر را بپرسد و برای آنها پاسخ مناسب و راهکار پیدا کند.

پس اینجا نیز از پیش فعال بودن افراد حاضر در یک سازمان بسیار اهمیت پیدا می کند. آنها می بایست بتوانند به کوچکترین موارد توجه کرده و درباره چرایی آنها سوال کنند و یا خود برای آنها جواب پیدا کنند و یا این سوالات را از طریق کانال های مربوطه به مسئولین مشخص انتقال دهند.

همانطور که می بینیم، در راستای رسیدن به این اهداف، سازمان و افراد در کنار هم و با هم همانند دو کفه ترازو عمل می کنند. نمیتوان انتظار اصلاح داشت در صورتی که هر یک از این دو بازوی قدرتمند سازمان از انجام کار خود کوتاه بیاید.

و نکته مهم تر اینکه افراد با دیدن اصلاحاتی که براثر توجه به نظرات آنها صورت گرفته است، احساس تعلق بیشتری به سازمان می کنند. در صورتی که اگر این انتظار برای دریافت بازخورد ها و مطرح شدن سوالات به صورت اجباری باشد، افراد این کار را یا از روی اجبار انجام می دهند و یا از انجام آن امتنا می کنند.



پایان بخش اول

مدیریتفرهنگ سازمانیپیشرفتتعهدسازمان
۶
۰
مسیح حیدری زاده
مسیح حیدری زاده
مدیر محصول | علاقه مند به ساختن و یادگیری | کانال پروداکت https://t.me/product_management_learning | کانال یوتیوب و پروداکت تایم https://www.youtube.com/@MasihHeidarizadeh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید