
امروز جمعه بود. همگی اینجا جمع شده بودیم. تلویزیون برنامهکودک نشان میداد. فقط جمعه ها. ما تلویزیون نداشتیم. در محلهی ما فقط دایی محمود تلویزیون داشت. برنامه شروع شد و همه ساکت شدند. قسمت اول بود. از خوشحالی داشتیم بال در میآوردیم. دلم میخواست یک بار کنترل را در دست هایم بگیرم. عاشق کاور کنترل شده بودم. نمیدانم چرا ، اما دوستش داشتم. هرچه به زهره و میثم گفتم کنترل را بدهید به من، گفتند نه، خرابش میکنی. حرصم گرفته بود. چیز زیادی از برنامه نمیفهمیدم. نه که داستانش را نفهمم، نه. تمام حواسم به کنترل بود. برنامه تمام شد. باید برمیگشتیم خانه. خوشحال بودم که هر هفته میآیم و کنترل را میبینم. شاید کم کم میتوانستم کنترل را از دستشان بقاپم و فقط لمسش کنم. شاید هم فقط میدیدمش. مهم دیدنش بود.
هفته ها گذشته بود و اصلا نمیذاشتند نزدیک کنترل شوم. دیگر کفری شده بودم. همینطور که داشتم برنامهریزی میکردم برای فردا که به خانهی دایی محمود رفتم، چطور کنترل را از دستشان دربیاورم، به قوطی حلبی که کف کوچه بود لگد زدم. خورد به یک خانه. وای نه ، در خانهی دایی محمود بود. درخانه مثل همیشه باز بود. در زدم اما کسی نیامد. حتی جوابی هم ندادند. خانه نبودند؟ پس چرا در خانه باز بود؟ با شک در را باز کردم و رفتم داخل. خانه سوت و کور بود. یعنی جایی رفته بودند و یادشان رفته بود در را ببندند؟ کنترل تلویزیون از پشت شیشه چشمک میزد. در اتاق را باز کردم. کنترل را برداشتم. حس جالبی بود. دوستش داشتم. هر لحظه ممکن بود برسند. کاور کنترل را در آوردم. زیر لباسم پنهانش کردم. کنترل را سر جایش گذاشتم و از خانه بیرون آمدم. کسی در کوچه نبود. در را مثل هان اول باز گذاشتم. قوطی حلبی را دوباره شوت کردم و به سمت خانه دویدم.