
لبهی حوض نشسته بود و به مهشید که داشت لباس ها را روی بند پهن میکرد نگاه میکرد.از لبه حوض پایین پرید و نزدیک مهشید آمد.مهشید قربان صدقه هایش شروع شد.حاج صفر هر بار این قربان صدقه ها را میدید ، حرصش درمیآمد.البته حق داشت ؛ من هم بودم به آن نیم وجبی حسودیم میشد.گربه خودش را به پای مهشید کشید و میو میو را سر داد.مهشید بیخیال بقیه لباسها شد و با گربه به اتاق زیرشیروانی رفت.حاج صفر که به خانه آمد دید مهشید دوباره از پشت پنجرهی اتاق زیر شیروانی همراه گربه برایش دست تکان میدهد. برای بار هزارم در روز به خودش لعنت فرستاد که این چه اشتباهی بود کردم و برای مهشید حیوان آوردم.بچه دار نمیشدند.مهشید دائم بهانه میگرفت.حاج صفر گفت با یک حیوان سر او را گرم کند ، اما حالا پشیمان بود.حاج صفر صبح بعد از نماز تا خود اذان مغرب سر کار بود.وقتی هم میآمد غذاهای یخ کردهی ظهر و چای مانده ای که صبح خودش دم کرده بود در خانه انتظارش را میکشید.همه اینها را تحمل میکرد و دم نمیزد ، میگفت :《 این دختر رو زود خواستگاری کردیم و هنوز بچگی نکرده بگذار به حال خود باشد ، نباید به او سخت بگیرم.همین که در خانه باشد و گاه گاهی پا به پای کارهای گربه بخندند و من صدای خنده اش را بشنوم کافیست》.خدایی مرد صبور و با شرافتی بود ؛ هر مرد دیگری بود و این اوضاع را میدید ، حتماً تا به امروز سر مهشید را از تنش جدا کرده بود.مهشید از روزی که گربه به خانه آمده بود دیگر برای هیچ غر نمیزد.نه برای بوی جوراب حاج صفر ، نه برای اینکه حوصله اش تا غروب در خانه سر میرود و نه برای هیچ. فقط کنار گربه زندگی میکرد.با او غذا می خورد و میخوابید و بیدار میشد.حاج صفر میشنید مهشید با گربه حرف میزند و بعد خودش صدایش را نازک میکند و جواب خودش را با صدایی شبیه به صدای گربه میدهد.مهشید در اتاق زیرشیروانی میخندید که حاج صفر تفاوت صدای نازک شدهی او و صدای خود گربه را تشخیص نمیدهد.گاهی که حاج صفر ، مهشید را میدید میگفت آنقدر به این گربه چسبیده ای که چهره و رفتارهای شبیه همین گربه شده مهشید.مخصوصاً اون چشمات ، انگار به کل شدن چشم های گربه و مهشید خنده را سر میداد.مهشید به سادگی حاج صفر می خندید و حاج صفر غافل از همه جا خوشحال می شد از خندهی او.
یک روز که حاج صفر از کار به خانه برگشت ؛ دید نه مهشید بود و نه گربه.هردو غیب شده بودند.تا آخرشب صبر کرد باز هم نیامدند.هرجا را بلد بود گشت و پیدایشان نکرد.از همسایه ها خبر گرفت و گفتند او را ندیدند.به خانه پدر و مادر مهشید رفت و سوراخ گرفت گفتند از وقتی ازدواج کرده اید کی بدون شما به جایی رفته که ایندفعه دومش باشد.حاج صفر نتوانست مهشید و آن گربهی گور به گوری را پیدا کند.انگار یک بارِ صد سال پیر شده بود.بعد از سه روز به خانه برگشت و دید دو تا گربه لب حوض نشسته اند.یکی از آنها همان گربه مهشید بود ، دوید به سمتش اما اگر به فرار کرد و به لبه دیوار پناه برد.آن یکی گربه بی هیچ ترسی نشست.گربه مهشید همیشه خودش را به پای حاج صفر میمالید و او از این کار متنفر بود و حالا یکی گربه بر خلاف او این کار را نکرد.همین که پنجول های گربه را نگاه کرد ؛ دید پنجول های گربه رنگ لاک ناخن های مهشید است.حاج صفر عقب عقب خودش را به حوض انداخت و آنقدر به چشم های گربه مهشید نگاه کرد تا جانش لبش رسید و از بدنش بیرون رفت.