ویرگول
ورودثبت نام
مریم‌ ابراهیمی
مریم‌ ابراهیمیباید آماده باشیم و برای آمادگی راهی نیست جز آموختن.
مریم‌ ابراهیمی
مریم‌ ابراهیمی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

هنوز هم به فکر من بود


به آشپزخانه رفتم و به مامان گفتم :《 پس کی می‌رویم سبزه بخریم؟》+ می‌رویم نگران نباش. _آخر امروز روز آخر است ، اگر سبزه ها تمام شود چه؟ + این همه سبزه ، هرچقدر هم بخرند تمام نمی‌شود ؛ مطمئن باش.حالا برو و مراقب برادرت باش ؛ نکند در حوض بیافتد.من نگرانیم چه بود و مادر نگرانیش چه بود.از نظر من نگرانی برای سبزه‌ی عید با ارزش تر از جان برادر بود.البتا اگر مادر از این تفکر من با خبر می‌شد ، دیگر برایم سبزه را نمی‌خرید.پس در ذهنم چالَش کردم و به حیاط رفتم تا مواظب برادر کوچکم باشم.یک سالش بود ؛ تازه سه دندان در آورده بود.عاشق ماهی های حوض بود.چند روزی بود یاد گرفته بود راه برود.او از من دیرتر راه افتاده بود ، مادرم همیشه می‌گفت سپند وقتی ده ماهه بود راه افتاد و من به خودم افتخار می‌کردم و به برادرم فخر می‌فروختم که از او زرنگ تر بوده ام و زودتر راه افتاده ام.هرچه صبر می‌کردم بابا نمی‌آمد که نمی‌آمد.ناسلامتی فردا عید بود ، نباید صاحبکارش آنها را زودتر مرخص می‌کرد که به زندگی خودشان برسند.اگر سبزها تمام می‌شد او جوابگو بود؟ عصر وقتی برای بار پنجم پیش مامان رفتم و از خواب بیدارش کردم تا بپرسم پس کی می‌رویم سبزه بخریم خیلی عصبی شد و چنان دادی سرم کشید که سپهر از خواب بیدار شده و مادر مجبور شد دوباره به او شیر بدهد و تلاش کند تا او را بخواباند.و این اتفاقات عصبانیت او را بیشتر کرد! شب بعد از اذان مغرب ، ساعت هشت بالاخره بابا آمد.اول باید نمازش را می‌خواند ، نماز در خانه‌ی ما مقدم تر از هر چیزی بود.بعد از خواندن نمازش بالاخره از خانه بیرون زدیم.هر جا برای خرید سبزه می‌ایستادیم و به سبزه ها نگاه می‌کردیم ، به ارتفاع بغض گلوی من اضافه می‌شد.سبزه ها یا آنقدر رشد کرده بودند که برای سیزده بدر خوب بودن و یا آنقدر به آنها نرسیده بودند تا اینکه کچلی گرفته بودند.خلاصه اینکه هیچ کدام از سبزه ها به درد نمی‌خورد و من دوستشان نداشتم.سوار ماشین شدیم و به خانه برگشتیم.مامان و بابا می‌دانستند الان از آن وقت ها است که حسابی از دستشان عصبی هستم و باید یک جوری جبران کنند.اما هیچ کاری نکردند.شاید هم من اشتباه فکر می‌کردم که آنها همه چیز را می‌دانند و من را خوب می‌شناسند.
روز بعد آقاجان به خانه‌مان آمد.آمده بود یک سر بزند و برای سال تحویل پیش ننه جان برود ، مثل چندین سال گذشته برود و در قبرستان سر قبر ننه جان سال را به همراه او تحویل کند.همین که او را دیدم ، یک سبزه‌ی خیلی قشنگ دستش بود.گفت :《 ننه جان دو سه هفته پیش به خوابم آمد و گفت یک سبزه برای سپندم بینداز.او سبزه خیلی دوست دارد.به او بگو از طرف ننه جان است ؛ عیدی من به او》. سبزه را گرفتم و سر سفره‌ی عید گذاشتم.عکس ننه جان را کنار سبزه گذاشتم و به لبخند زیبای او جواب دادم.

۱۰
۴
مریم‌ ابراهیمی
مریم‌ ابراهیمی
باید آماده باشیم و برای آمادگی راهی نیست جز آموختن.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید