عنوان داستان : نارنگی پوست کنده
نمیدانم چه مناسبتی بود که به خانهی آنها رفتیم ، اما مطمئن هستم که عید نبود ؛ چون که نارنگی برایمان آورده بودند و نارنگی ها ریز و ترش مزه بودند.حتما اوایل پاییز بوده است و احتمالا دایی را از بیمارستان آورده بودند و به عیادت رفته بودیم.دایی که میگویم منظورم دایی پدرم است.تا جایی که ذهنم یاری میکند او زیاد عمل انجام داد ، هر بار به خاطر درد تازه ای.خانهی شان در مرکز شهر بود.بعد از دومین پل هوایی ، خیابان عباسی ، کوچهی یخچال.همیشه اسم کوچهی شان برایم خنده دار بود.نمیدانم چه حکمتی هم بود که هروقت به خانهی شان میرفتیم ، در کوچهی شان باد میآمد و حسابی سردمان میشد.آن روز در هر کدام از بشقاب ها دو نارنگی و یک سیب گذاشته بودند.نارنگی ها خیلی خوشمزه بودند و همان اول که آوردند من و پسر عمویم دخل آنها را آوردیم.
وقتی میخواستیم از خانه بیرون بیاییم هر کدام از ما نارنگی هایی که در بشقاب های مادرانمان مانده بود را برداشتیم و بیرون آمدیم.تا پدر و مادر ها سرگرم حرف زدن و خداحافظی کردن با زندایی و پسر و عروس هایش بودند ؛ من و پسر عمویم پوست نارنگی ها را کندیم و از روی بیادبی یا شاید آن زمان از روی بچگی پوست نارنگی ها را همانجا جلوی در خانهی شان ریختیم!
صحبت های پدر و مادرها که تمام شد و حواسشان آمد سرجایش ، دیدند یک عالمه پوسته نارنگی زیر پاهایشان ریخته است.نگاه های چپ چپ و تهدید های خانواده شروع شد.زندایی پدرم گفت :
_ اشکالی نداره ، الان جارو و خاک انداز میارم و جمع میکنم.
پدر گفت :
_ اگر زحمت بکشید جارو را بیارید خودم جمع میکنم.باید ببخشید ، بچه هستن.
زندایی رفت و جارو را آورد ، آن را به دست پدرم داد و همان لحظه در کوچهی یخچال چنان بادی گرفت که داشت خودمان را هم با خودش میبرد ؛ چه برسد به پوست نارنگی ها ! پوست نارنگی ها را باد برد و در کوچه پخش کرد و بعد آرام گرفت.حالا که جلوی در خانهی آنها تمیز شده بود ، وقتش بود نارنگی های پوست کنده را بخوریم.
_______________________________________________________
#مریم_ابراهیمی #نویسندگی #نویسنده #نوشتن_خلاق #داستان_های_من #داستان_کوتاه #نارنگی? #داستان #نوشتن #نویسندگی?