
زندگی مانند پاندولی است که مدام بین رنج و ملال در نوسان است.
از آرتور شو پنهاور، فیلسوف آلمانی.
وقتی این جمله رو خوندم، یاد جملهی چارلی چاپلین افتادم "خوشبختی، فاصلهی بین دوتا بدبختیه". به نظرم معنی های این دو جمله رو میشه بهمدیگه ربط داد.آرتور میگه زندگی مثل پاندول ساعت، دائم حرکت میکنه.یه طرف این ساعت رنج و طرف دیگه هم ملال، برادر رنج ایستاده.این پاندول یه بار به رنج میرسه یه بار به ملال.وقتی پاندول وسط ساعت باشه یعنی خوشحالی، خوشبختی.چاپلین هم همین رو میگه، فاصلهی بین دوتا بدبختی یعنی خوشبختی. حالا گاهی این خوشبختی خیلی کوتاهه و باطری ساعت درست کار میکنه، یه وقت هایی باطری ساعت تموم میشه و پاندول وسط خوشبختی گیر میکنه و زمانش طولانی میشه.
_______________________________________________
با گذاشتن کامنت، نظرت رو با من و بقیهی دوستان به اشتراک بذار??