
صدایِ گریه هایش ، گوش هایم را خسته کرده بود.دلم میخواست هر طور شده ، صدایش را خفه کنم.صدایِ گریهی بچه همیشه اعصاب خرد کن بوده است ، حالا که تویِ اتوبوس هستم و مسیر طولانی ، دبگر خدا به دادم برسد.از اول که راه افتادیم یک بند صدا کرده.حوصلهی همه را سر برده.این راننده هم که جایی حتی برایِ دست با آب هم نگه نمیدارد.سیگاری از جیب شلوارم بیرون میکشم.آتشش میزنم.بین لب هایم میگذارم.آرامم میکند اما صدایِ مسافر ها و راننده بلند میشود.سعی دارم دودش را از پنجره بیرون میکنم.زیاد موفق نیستم.بچه هنوز صدا میکند.هیچکس نمیداند چه مرگش است.تمیزش کردند ، شیرش دادند ، هرکار که بلد بودند.آرام نشد.اصلا بچهی به ماه نرسبده را مگر مسافرت میآورند؟ اصلا به من چه.
راه مشهد طولانی است.در این چند ساعت ، بچه یک دقیقه هم نخوابیده است.فقط گریه کرده.این همه نفس از کجا میآورد خدا عالم است.فکر هایی به سرم زده.نمیدانم درست است یا نه.نمیدانم به امتحانش میارزد یا نه.به پدرش نزدیک میشوم.او هم اعصاب ندارد.میخواهم از در دوستی وارد شوم ، که بلد نیستم.تلاش میکنم.چند کلمه ای میگویم.او هم میگوید.ترسیده و نگران است.حتما با حرف من نگران تر هم میشود.شاید هم دعوا راه بیندازد.صدایِ بچه سکوتِ میانِ حرف هایمان را پر میکند.قایق دلم را به آب میاندازم و حرفم را میزنم. +میخواهی اندازهی یک ماش بهش تریاک بدی؟ _چی؟؟ +یکم تریاک ، چیزیش نمیشه ، فقط ساکت میشه.جنگ میکند ، بحث میکند.میخواهد قبول نکند.اما موفق میشوم متقاعدش کنم.اندازهی یک ماش پختهی له و لورده به او تریاک میدهم.
تریاک را نزدیک دهان بچه میکند.در دهانش میگذارد.ترس سیبیل هایم را میلرزاند.با فوت بلندی ، ترس را از میان شان بیرون میکنم.بچه هرچه خورده را بالا میآورد.دوباره ترس ها برمیگردند سرجایشان مینشینند.بچه آرام میشود.مُرد؟ نه ، انگار فقط آرام شد.حتما دهانش طعم زهرمار گرفته.مادرش جلو میآید.نمیداند پدر بچه به بچه چه داده است.اما از ساکت شدن بچه ترسیده.بچه را از پدر میگیرد و شیرش میدهد.بچه که آرام گرفت ، اتوبوس هم آرام شد.اتوبوس، جایی برای دست به آب و نماز نگه میدارد.من هم بروم با آرامش سیگارم را دود کنم.