محیا·۹ ماه پیشسایهصبح، زاینده نور است،و نور، آفریدگار سایه،و سایه، ظاهرساز ماده،و من، آن سایهٔ پروازِ پرنده؛بر دیوارِ آجریِ بلند.و نقش پرواز، جلوه‌گرِ نورِ د…
محیا·۱ سال پیشپسر سبز پدربزرگبابابزرگ ماشینش به جانش وصل بود. معتقد بود ماشین باید هر زمانی که نیاز فوری بود بیرون کشیده شود. برای خرید و مهمانی‌های نسبتاً نزدیک از ماش…
محیا·۱ سال پیشجریانجهان جریان‌ها مرا با خود برد. نسیم مرا در دستانش گرفت و آسمان‌های واقعی رویا را نشانم داد. رقص در میانه‌ی صحرا، سکون نگاه در سبزی دشت و عش…
محیا·۱ سال پیشلبخند شمعدانیحاضر غایب شنیده‌ای؟من همان بودمنه در مکاننه در کنار کسیدر زندگی.بودم ولی نبودم؛
محیا·۱ سال پیشتصاحبشب بود؛زمین در سکوت بود و آسمان در غوغا.می‌غرید و می‌بارید.آسمان قصد نزدیکی به زمین داشت؛اما توانایی‌اش را نه.خود را به این…
محیا·۱ سال پیشپردهپرده می‌کوبد.پرده، دریایی شده، خروشان؛ که برای بزرگ‌تر شدن امواجش، باد را به خدمت گرفته.پرده می‌کوبد پنجره را؛طوفانی نرم و بی‌صدا، برای رها…
محیا·۱ سال پیشبرهان عشقبه واقع عشق کدام است؟خورشیدی که همه‌گیر سرازیر می‌شود یا مهتابی که تنها برای بیداران، روشن است؟عاشق‌تر کدام است؟اتاقی که در دل شب، روشن است…
محیا·۱ سال پیشآینههای تکراریآن روز، همانطور که تصویر کفش‌هایم را در پایه‌های نقره‌ایِ صندلی‌های نارنجیِ کلاس واکاوی می‌کردم و استاد با چشمانی خسته و ذهنی مشغول، کلمات…
محیا·۱ سال پیشدر ستایش ایرانحمام چهار فصل اراکهنر ایرانی، آینه روح طبیعت است. نگاه ایرانی به سازه‌ها همیشه فراتر از مرزهایی میان آدمیزاد و طبیعت بوده. سقف، از همان آین…
محیا·۱ سال پیشآشفتهدر من آشوبی‌ست که دل را توان تحمل نیست؛ و عقل را توان یاری.در من آتشی‌ست که یارای خاموشی‌اش نیست؛ و تاب درخشش‌اش.در من دریایی‌ست که آسمان د…
