نهم

نوشتن رویا توست. پس خواند را واگذار و نوشتن را حتی کلمه ای را آغاز کن. این متن چیزی‌ دیگری ندارد و می‌توانی با خیالی آسوده آن را به حال خود واگذاری و سرنوشت آن برایت مانند تمام درماندگانی که در درد خود می‌پیجند که نامی از آنها نمی‌دانی مهم نباشد. نوشتن غایت است. تمام هنر آدمی است. از هیچ از مفاهیمی گنگ وصل به کلماتی گنگ‌تر برای خلق فکر و ایده‌ای شفاف و درخشان. مبهوت کننده یک نفر، نویسنده آن. دیگری مهم است اما نه در نوشتن، نه در هنر. سخن نوشتن سخت است. باید مهمل نوشت. امر نوشتن خود آن را تصحیح خواهد کرد. کوتاه می‌نویسی اما دیری نمی‌پاید که قلمت بلند شود. اما آن مهمل‌ها لازمه آن است. مانند صداها و قدم‌های کودکی بی‌تجربه و خام. اما زیبا و معصوم. نوشته تو هر چه باشد نویسنده‌ تو را زنده نگه‌ می‌دارد. به او بها می‌دهد تا راه خود را بیابد. تا شخصیت او ساخته شود. نمی‌شود کاری دیگر کرد. نوشتن همه چیز است. مخصوصا زمانی که کسی نیست که آن را بخواند.