طبق تحقیقات فراوان زیاد ، گفتگو ها ، جدل ها ، شب بیداری ها دو نیمچه فیلسوفک(!) به نتیجه ای جالب رسیدند. نتیجه این پروژه اینگونه بوده است:
تو ، آره تو ، نه هیچکس دیگری ، فقط تو را میگویم. تو که دیگر به زلف خود نگاه مَداری؛ تو که هزاران چیز دیگر!
ممکن است از این کلمات بهم پیوسته یا شایدم ناپوسته علاقه ای نشان نَدَهی ولی در واقع تو تصمیم میگیری که علاقه ای نداشته باشی.
هیچگونه حسی خارج از کنترل نیست ، فقط تو تصمیم میگیری. تو تصمیم میگیری غمگین باشی. میدانم الان با خود گویی پس شرایط محیطی چه نوع علفی اینجا است؟
شرایط محیط صرفا تو را به تصمیم گرفتن نزدیک میکند. و در آخر تویی که تصمیم میگیری نه او و نه هیچکس دیگر.
این دو پس از صحبت با انسان های شاد شنگول ، مست و لول ، افسرده غمگین و هزاران نفر دیگر صحبت کردن ، و پس از صحبت های فراوان ما به این نتیجه رسیدیم که آنها تصمیم گرفته اند آنگونه باشند. دخترکی چهارده ساله که با وجود سختی های فراوان واقعا شاد بود نه از آن شادی های دروغین ، او واقعا شاد بود.
در واقع مهم اینه ما چه تصمیمی بگیریم.
ما تصمیم میگیریم بمیریم ، ما تصمیم میگیریم ناراحت باشیم ، ما هستیم که تصمیم میگیریم نه شرایط!
شرایط میتونه وحشتناک باشه ولی مهم اینه ما چجوری باهاش رفتار کنیم ، تحویلش بگیریم یا ایگنورش کنیم.
همش فقط یه تصمیمه
اگه تصمیم بگیری میتونی نیمه ی تاریک ماه رو روشن کنی.
حال با خودت فکر کن...تو چه تصمیمی گرفتی ؟
