اما ماه‌ها بعد فهمیدم در حال سوگواری برای بخشی از زندگی‌ام هستم.
من بمدت چند سال در یک مجموعه مشغول به کار بودم و بقدری کارم، همکارانم، محیط اونجا و تک به تک افراد حاضر در اونجا رو دوست داشتم که به نوعی خانه دوم من محسوب میشد. خاطرات زیادی با وجب به وجب اون مکان ساخته بودم که به بخش جدایی ناپذیری از وجود من تبدیل شده بود، بعد از گذشت سه‌سال و نیم با بوجود اومدن سیستم مدیریتی جدید و از بین رفتن حال و هوای قدیم تصمیم گرفتم بصورت رسمی استعفای خودم رو به مدیریت انتقال بدم چون معتقد بودم در اونجا دیگه ارزش‌های فردی من و مسئولیت‌های من محترم شمرده نمیشن.
ساعاتی که در مجموعه سپری می‌کردم و منتظر تایید درخواستم بودم درست مثل نفس های آخری بود که می‌کشیدم، اون هوا اون خاطرات و اون انرژی خوبی که من در مجموعه داشتم خیلی زود داشت رها میشد و من برای همیشه باید از اونجا جدا میشدم.
و بلاخره بعد از گذشت یک ماه کاری از اون محیط خارج شدم و همه آدمها با همه خاطرات خوب و بدی که ساخته بودیم رو پشت سرم رها کردم، شاید این موضوع برای خیلی از اطرافیان من و شما موضوعی ساده با عنوان قطع همکاری باشه اما برای من چیزی فراتر از اینها بود . . .
بعد از اون، زمان زیادی حال درونم دگرگون بود و انگار با از دست دادن اون شغل، زندگیِ عزیزم رو از دست داده بودم. چند هفته بعد از استعفا، هنوز صبح‌ها ناخودآگاه راس ساعت همیشگی از خواب بیدار میشدم. چند ثانیه طول می‌کشید تا یادم بیاد دیگه قرار نیست به اونجا برم؛ طی اون مدت خیلی خودم رو سرزنش کردم که چرا اون تصمیم رو گرفتم و چرا انقدر ساده از اون محیط بیرون اومدم اما راستش رو بخواید اصلا هم ساده نبود اما به هر شکل دیگه کار از کار گذشته‌بود و من همچنان در سیلِ عظیمی از احساسات ناخوشایندی چون ترس، ناامیدی، غم ، اندوه و حس فقدان به سر میبردم. تا اینکه بطور اتفاقی با مفهوم سوگ مواجه شدم که عجیب حال و هوای اون روزهام رو تغییر داد.
وقتی معنای دقیق این واژه رو درک کردم متوجه شدم سال‌ها برداشت اشتباهی از واژه «سوگ» داشتم. همیشه فکر می‌کردم سوگواری فقط زمانی اتفاق می‌افته که عزیزی رو از دست بدیم؛ اما بعدها متوجه شدم هر فقدانی که بخشی از هویت، امنیت یا دلبستگی ما رو با خودش ببره، می‌تونه ما رو وارد سوگ کنه. گاهی پایان یک رابطه است، گاهی مهاجرت از شهری که دوستش داشتیم، گاهی خداحافظی با شغلی که سال‌ها براش زندگی کردیم و حتی گاهی از دست دادن نسخه‌ای از خودمون که دیگه هرگز به اون برنمی‌گردیم. سوگ، فقط غمِ نبودن یک انسان نیست؛ غمِ پایان چیزی‌ست که زمانی بخشی از زندگی ما بوده.
و سوگواری برای از دست دادن‌های زندگی نه‌تنها نشانه ضعف نیست، بلکه یکی از طبیعی‌ترین واکنش‌های انسان به فقدان به شمار میره. شاید همین تواناییِ سوگواری، یکی از انسانی‌ترین بخش‌های وجود ما باشه. و من فهمیدم که این فقط درباره خودم نیست. ما انسان‌ها هر بار که چیزی ارزشمند رو از دست میدیم، وارد نوعی سوگواری میشیم. وقتی شغلی رو که دوستش داریم از دست میدیم حق داریم که بابتش ناراحت و سرخورده بشیم، که براش اشک بریزیم و تک تک خاطراتش رو تا مدت ها در ذهنمون تداعی کنیم،
یا وقتی یکی از اعضای خانواده‌مون رو از دست میدیم کاملا حق داریم که گریه کنیم، تا مدت ها در موردش حرف بزنیم، ممکنه حتی برای مدتی احساس کنیم امیدمون کم‌رنگ شده یا زندگی برامون مثل قبل نیست و همه این ها یک پروسه زمانی داره که بهش " دوره سوگواری " می‌گیم.
این یعنی اون لحظات سخت و اندوهناک ، گذراست و پس از مدتی وقتی کاملا با شرایط جدید خودمون رو تطبیق دادیم و به از دست دادن اون چیز عادت کردیم از این دوره خارج میشیم و دوباره به زندگی عادی خودمون ادامه میدیم.
می‌خوام بگم سوگ بخشی از وجود هر انسانیه و باید مثل هر احساس دیگری اون رو بپذیریم و با شفقت و مهربونی باهاش مواجه بشیم. من طی این مدت یاد گرفتم که وقتی چیزی رو در زندگیم از دست میدم میتونم بابتش مدتی گرفته و ناراحت باشم اما هرگز خودم رو سرزنش نکنم، نه خودم و نه هیچ یک از اطرافیانم رو . . . به جای سرکوب حس‌های ناشی از سوگ، بهتره به خودمون و وجودمون اجازه‌ی ابراز کردن بدیم و در هر جایگاه و موقعیتی که هستیم بزاریم طغیانِ اندوه و غم رو تجربه کنیم چون همه اینها قسمتی از پروسه سوگ هستن و ما در برابر هر یک از اونها مسئولیم.
دوره سوگواری برای همه یکسان نیست؛ ممکنه یک نفر بیشتر گریه کنه، دیگری احساس خشم یا انکار داشته باشه و فرد دیگری مدتی بی‌حوصله و بی‌انرژی باشه. هیچ‌کدوم از این واکنش‌ها به‌خودیِ خود غیرطبیعی نیستن و هر آدمی ممکنه سوگ رو به شکل متفاوتی تجربه کنه.
شاید اگر امروز برای از دست دادن چیزی در زندگیت غمگینی، مشکلت این نباشه که ضعیفی؛ شاید فقط در حال سوگواری هستی.
شاید همه ما در مقطعی از زندگی، برای چیزی سوگواری کرده باشیم فقط هیچ وقت اسمش رو نمیدونستیم. تو چطور ؟ تو تا حالا برای کدوم بخش از زندگیت سوگواری کردی ؟
حالا برای کدوم بخش از زندگیت سوگواری کردی ؟
