
آهای خلوت مهر در کوچه ها
کآدمک ها می روند
در سیاهی می دمند
پای من زخمی شده
یک کمک هم یک کمک
را گدایی میکنم
لکن اینجا هیچکس بیدار نیست
این مترسک های جاری
این شلوغِ استعاری
آن قَدَر غرق سَر و سِرّ خودند
کز من اینجا نشسته،
کز من یک هم وطن
آه و ناله را نمی بینند و انگاری که من
روح هستم؛
ناله هایم از نوای مور هم مسکوت تر
دست ها در جیب و دل هاشان به آهن بسته است
من چرا زخمی شدم؟
روزگار من دگر جایی برای مهر نیست
کوچه ها هم خلوتند
ای تژده گو
کوچه ها هم خلوتند