محبس امید

چهاردیواری محبوسی که کنج هایش تار عنکبوت دارد، خفه نیست.

زندانبانی که پشت دیوار چهاردیواری ، محو غم روی دوپای خود فرود آمده هم عاشق نیست.

صدای «ملاقاتی دارید» که از بلندگوی سالن پخش می شود حقیقت ندارد و نوری که از دریچه ی کوچک به حبس انفرادی می تابد، توهم است.

اینجا زندگی جریان دارد و زندگی هم سرشار از ...

اینجا زندگی جریان دارد و زندگی هم سرشار از اتهام واهی است؛همین حوالی کودکانه های کودکی امیدنام،دیده می شود.

امید خُرد سنی،که از خفگی پینه های حبس رهاست.

همان که جسورانه جیغ می کشد و می دَرد سوت و کور خیابان های غم آلود قلب زندانبان را!

آری،اینجا سخن از امیدی است که بی اجازه خود را به بلندگوی زندان رسانده و هرچه خواسته بی تردید فریاد کشیده است...ذوق هنری اش را در حبس انفرادی به رخ کشید و دریچه ای کوچک در آن گذاشت؛با تمام کودکی اش احتمالا میدانست زیبایی نسبتا دردناکی به زندانی اهدا میکند و باز اینکار را کرد.

و در نهایت تا پیش از اینکه امید حوصله اش سر برود و خیال نقاشی به سرش بزند هیچ چهادیواری محبوسی وجود نداشت!

اینجا زندگی جریان دارد و زندگی هم سرشار از امید است✨!