
کنج اتاق دل
انفرادی شلوغ خلوت از مهر
زانو به دست
سقف چکه می کند
بی گمان باران
ضمیمه
سورت سرمای دی ماهی
تا بهاران مدتی چند است؟
من چرا زندانی ام اینجا؟
آه هم بیچاره در بندست
من چرا زندانی ام اینجا؟
چکه چکه
قطره قطره
وانگهی سیلاب شد
انفرادی شلوغ خلوت دل
این تلاطم از درون می دید
اندک اندک
آب لرزان سو به بالا
بر مجاور همچنان کوبید
کز دیوار خون آمد
آب هم خونیست
دست و پا بسته میان این تلاطم
سر برون از سطح
بالا را می دیدم
اندکی مانده
شود محبس به کلی پر
سالهای سال
تشنگی را کرده بود اینجا تحمل
در کویر و قحطی باران
تصور را که بود اینبار
بر محبس ببارد
من شوم زین غفلتم بیدار
قطره های آخرست
چکه ها گم می شوند
خون آب و خون آب
لا جرم
یک چیز می خواهم
در پی آزادی ام من
من چرا زندانی ام من؟
یک نفس را حبس کردم
آب بالاتر زد از من
محبس دل
محبس من
غرق در خون آب می شد
سو به بالا یک نگاهی
محبسم پر بود و خالی از امیدی
نه نشانی نه ندایی
غوطه ور در جهل و حیرت
ناگهان چیزی به یاد آوردم
و فریاد و فریاد
من کی ام ؟
من کی ام تا تو خدایی؟
ناگهان نوری بیامد
آب و خون یک آن محو
و من کبوتر
در میان صفحه ای خالی
زنم پر
حس آزادی عجب بود
از عجب هم در عجب تر
کنج و محبس در خبر نیست
این رهاییِ رهایی است
حال من
در بی نهایت غرق گشته
من چرا این غرق را
این چنان
دوست دارم؟
من چرا این حال را
این چنان
دل می سپارم؟
اندکی یا نه فزونی
هیچ هیچ
تشنگی را هم ندانم
من چرا سیراب هستم؟
من چرا بی خواب هستم؟
نه نهایت
نه حدودی
هیچ بی معنی شده
بی نهایت هم برایم بی نهایت
#تژده ام و
من چرا نورانی ام من؟