
در نزدیکی مرز بودیم. گرمای بیابان بسی سوزناک بود. در فکر گذر بی خطر از مرز بودم و برنامه ای که ریخته بودیم را در ذهنم مرور می کردم که دستی بر زانویم فرود آمد و یکی دوبار به نشانه ی اشارت کوبید.
با صدای گرفته و نحیفش گفت:((چند لحظه ای توقف کن)). گفتم دیر می شود و شروع کردم به بهانه آوردن. اما او نه تنها منصرف نشد بلکه مکرر درخواستش را بازگو می کرد. پاهایم را روی پدال ترمز نشاندم و این اژدهای کهن همچون موری در بیابان سوزناک، که هر ازگاهی با تلی از گرد و خاک و گردباد خودنمایی می کرد،متوقف شد. از من خواست شیشه ی کناری اش را بیشتر پایین بیاورم. سپس دستش را به سوی تپه ای که دورادور در لابلای گرد و خاک هر از گاهی نمایان می شد، دراز کرد.
قطرات اشک شروع به باریدن کرد و چنان غم آلود می گریست که تحمل این صحنه برای هر آدمی سخت و غم انگیز بود. هرکه اورا ببیند که این چنین بر روی گونه ها و دست هایش چین و چروک نقش بسته و دستار روی سرش لا اقل برای مدت مدیدی است، فرض می گیرد که لا جرم یک قرن از او می گذرد و خود دفتری است از خاطرات متعدد.
من نیز بغضم گرفت. دلم خواست دست نوازشی بر روی گونه هایش فرود آورم و اشک هارا پاک کنم. نفسی عمیق کشید و صدایش را با چند سرفه ی تعمدی صاف کرد. اما همچنان به نظر می آمد بغض بر تارهای صوتی اش خانه کرده و حالا حالا قصد رفتن ندارد.
دستار را از سرش برداشت و بر روی پایش گذاشت. مجدد به سوی تپه نگاهی انداخت و ...
:((خورشید روشن افغان، پشت این حجاب نمی ماند؛چرا که ذاتش سوزنده است. این حجاب و پوشش از چهره ی دیارمن می درد . شاید من نباشم اما همه باید بدانند که زمستان های کابل برفیست...))
اردیبهشت ۱۴۰۲
بخش داستان نویسی امتحان پایانی انشا
سال دوازدهم
به ماند به یادگار
تژده