ویرگول
ورودثبت نام
کیارش عزیزی(تژده)
کیارش عزیزی(تژده)روزی، در لابلای درختان بلوط زاگرس بپا خواستم و سرگردان در پی خویش متواری شدم. هنوز که هنوز است در پی ام و این چنین است که ما غرق در خودیم.
کیارش عزیزی(تژده)
کیارش عزیزی(تژده)
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

زمستان های کابل برفیست


در نزدیکی مرز بودیم. گرمای بیابان بسی سوزناک بود. در فکر گذر بی خطر از مرز بودم و برنامه ای که ریخته بودیم را در ذهنم مرور می کردم که دستی بر زانویم فرود آمد و یکی دوبار به نشانه ی اشارت کوبید.

با صدای گرفته و نحیفش گفت:((چند لحظه ای توقف کن)). گفتم دیر می شود و شروع کردم به بهانه آوردن. اما او نه تنها منصرف نشد بلکه مکرر درخواستش را بازگو می کرد. پاهایم را روی پدال ترمز نشاندم و این اژدهای کهن همچون موری در بیابان سوزناک، که هر ازگاهی با تلی از گرد و خاک و گردباد خودنمایی می کرد،متوقف شد. از من خواست شیشه ی کناری اش را بیشتر پایین بیاورم. سپس دستش را به سوی تپه ای که دورادور در لابلای گرد و خاک هر از گاهی نمایان می شد، دراز کرد.

قطرات اشک شروع به باریدن کرد و چنان غم آلود می گریست که تحمل این صحنه برای هر آدمی سخت و غم انگیز بود. هرکه اورا ببیند که این چنین بر روی گونه ها و دست هایش چین و چروک نقش بسته و دستار روی سرش لا اقل برای مدت مدیدی است، فرض می گیرد که لا جرم یک قرن از او می گذرد و خود دفتری است از خاطرات متعدد.

من نیز بغضم گرفت. دلم خواست دست نوازشی بر روی گونه هایش فرود آورم و اشک هارا پاک کنم. نفسی عمیق کشید و صدایش را با چند سرفه ی تعمدی صاف کرد. اما همچنان به نظر می آمد بغض بر تارهای صوتی اش خانه کرده و حالا حالا قصد رفتن ندارد.

دستار را از سرش برداشت و بر روی پایش گذاشت. مجدد به سوی تپه نگاهی انداخت و ...

:((خورشید روشن افغان، پشت این حجاب نمی ماند؛چرا که ذاتش سوزنده است. این حجاب و پوشش از چهره ی دیارمن می درد . شاید من نباشم اما همه باید بدانند که زمستان های کابل برفیست...))



اردیبهشت ۱۴۰۲

بخش داستان نویسی امتحان پایانی انشا

سال دوازدهم

به ماند به یادگار

تژده


داستان نویسیافغانستانآزادیداستان کوتاه
۱
۰
کیارش عزیزی(تژده)
کیارش عزیزی(تژده)
روزی، در لابلای درختان بلوط زاگرس بپا خواستم و سرگردان در پی خویش متواری شدم. هنوز که هنوز است در پی ام و این چنین است که ما غرق در خودیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید