آشوب

نی نالد و از ناله ی او باد به پا می خیزد

سوز غمناک نوایش دل و جان می ریزد

در بیابان همه آشوب به چشم می بینند

به تماشای چنین معرکه ای می شینند

همه خامش شده حتی کمی هم همهمه نیست

راز این معرکه و این همه خاموشی چیست؟

مگر اینها نه همان غافل وقت سحرند؟

حال از خواب و خور و می همگی بی خبرند

آدمک های جهان بین و وزین پوش چه شد؟

که همه خرقه به تن، ترس به دل دوخته شد

نکند ناله ی نی از دم صور خبر است

که همه ساکت و فریادها بی هدر است

تژده آیا تو در این ورطه دلت ایمن نیست؟

مهر و امضای پی نامه ی اعمال از کیست؟

پ.ن:تژده تخلص بنده به معنای جوانه ی نورس می باشد.