
چهرهی پیرمرد روی اعلامیه خیلی برام آشنا بود...
آره خودش بود... صاحب همون رستورانی که بقول تو طراحی ساختمون و حس و حالش شبیه خونهی مادر بزرگهی کارتون بچگیامون بود...
یادته یه روز بهمون گفت: من موهام و تو این رستوران سفید کردم...
عاشق معشوق های زیادی دیدم...
از این مدلایی که دعوا میکردن که کی اول غذا خوردن و شروع کنه...
یا یه لقمه که خودشون میخوردن یه لقمه میزاشتن تو دهن یارشون...
بعضیام تو یه بشقاب غذا میخوردن...
اونایی هم که سنی ازشون گذشته بود حواسشون به چربی و تندی غذا بود تا چربی و فشار حاج آقا یا حاج خانومشون نزنه بالا...
اما شما دوتا یه فرقی با همهی مشتریام داشتید!
«یادته به اینجای حرفش که رسید دستات و نیشگون گرفتم و شروع کردیم ریز ریز خندیدن و ذوق کردن؟!
آخه خودمون میدونستیم فرقمون چیه...»
پیرمردم باهامون خندید و گفت :
یکیتون که غذا خوردنش تموم شد، اون یکیتون اولین لقمه رو میذاره دهنش...
واستونم مهم نیس غذا سرد میشه و
از دهن میوفته...
دیگه صدای خندهامون بلند شده بود...
رفتی دستتو گذاشتی رو شونهی حاجی و بهش گفتی:
حاجی بیا بشین...
آخه ببینش چجوری غذا میخوره؟!
مثل بچه هایی که بستنی شکلاتی و بگیری ازشون و دوباره بدی بهشون ذوق میکنه...
مدل مزه مزه کردناش و ببین...
انگار نه انگار وقتی با منه باید یکمی خانوم باشه...
عاشق همین صاف و ساده بودنشم...
عاشق این نینی کوچولوام...
من حتی عاشق غذا خوردنشم...
تو میگفتی و من با شرم و خجالت میخندیدم و هر لحظه بیشتر عاشقت میشدم...
لعنتی من به درک...
از موهای سفید اون مرد خجالت نمی کشیدی؛ وقتی که داشتی دروغ میگفتی...(: