به این تصویر نگاه کنید:

همیشهی خدا همینجوری بود. چشمهای خمار، نیش باز و دندانهای تابهتا! با این تفاوت که او کچل بود و آدم داخل این تصویر مو دارد.
همکار و صد البته آدم بسیار عجیب و بیپروایی بود. یکهو وسط کار پا میشد در اتاق محل کارمان را میبست تا کسی داخل نیاید و میرفت پای تختهی وایتبُردِ کنار اتاق و نحوهی شکلگیری نطفه و به وجود آمدن خودش را روی تخته نقاشی میکرد!
میدانم باورش سخت است ولی این یک حقیقت محض است. حیف که زن و بچه اینجا تردد میکنند و نمیشود هر چیزی را نوشت! ولی سعی میکنم با حفظ خط قرمزها، یادداشت را راست و ریس کنم!
داشتم میگفتم. میرفت پای تختهی وایتبُرد و با چند تا خط و دایره، پدر و مادرش را میکشید و لحن صدا و گفتارش را شبیه نقّالهای شاهنامهخوان میکرد و میگفت اینها که میبینید مادر و پدرم هستند. همیشهی خدا با هم دعوا داشتند. در کُلّ زندگیشان فقط بیست و پنج دقیقه با هم آشتی بودند و توی همان بیست و پنج دقیقه موفق شدند پنج تا بچه درست کنند! یکیشان هم من شدم!
در کمال تعجب، در گوشهی دیگر تخته، رحم و تخمک مادرش را میکشید و اسپرمهای پدرش را! و اینچنین ادامه میداد: من مطمئن هستم پدرم فقط در عرض پنج دقیقه مرا درست کرده است. چون همیشه عجله داشت و طبق فرمایشات گاه و بیگاهش، وقت گذاشتن برای این قبیل کارهای زناشویی را دون شان مردانگیاش میدانست! این اسپرمها را میبینید! این یکی قرار بود پزشک بشود، این یکی قرار بود مهندس بشود، این یکی قرار بود نمایندهی مجلس بشود، این یکی قرار بود وکیل پایه یک دادگستری بشود، این یکی قرار بود رئیسجمهور بشود، این یکی قرار بود... ولی هیچکدام از اینها عرضه نداشتند به تخمک مادرم برسند. فقط من که کرموزوم Y هم داشتم توانستم برسم و متاسفانه هیچ پُخی نشدم! و آنقدر میخندید که چشمهایش پر از اشک میشد. ما هم به ناچار با تماشای نقاشیهایش و شنیدن حرفهایش از خنده ریسه میرفتیم.
بعد هم که خندههایش تمام میشد، اشکهایش را پاک میکرد و سر کچل و دندانهای یک یا دو در میانش را نشان میداد و میگفت پدرم هم در چهل سالگی مو و دندان نداشت، این ژن کچل و بیدندان شدنام را از پدرم به ارث بردهام! ژن مرض قند و دیابتام را از مادرم به ارث بردهام! همه از پدر و مادرشان چیزی ارث میبرند، من خاک بر سر هم این چیزها را به ارث بردهام! اینها که چیزی نیست! ژن تنبلی و گشادیام را از دایی بزرگم به ارث بردهام! او هم مثل من خیلی گشاد و زیر کار دررو است! ژن فشارخونم را از عمهام به ارث بردهام! ژن چاقیام را از عموهایم به ارث بردهام! مطمئنم که ژن سرطان را نیز از خالههایم به ارث بردهام ولی هنوز گندش در نیامده است. من دارم تمام ژنهای به فنا رفتهی فامیل را یکتنه به دوش میکشم! خدا به من رحم کند!
این همکارم دو فرزند پسرِ دوقلو داشت که با تمام وجود دوستشان داشت و خیلی میترسید که آنها هم این ژنهای به فنا رفته را به ارث ببرند و وجود این ژنهای ناباب را در زندگیشان حس کنند. مطمئن هستم او اگر بداند چیزی به نام "چکاپ ژنتیکی" وجود دارد، بدون هیچ اهمالی این چکاپها را لااقل برای فرزندانش انجام میدهد. تردیدی ندارم از آرزوهایش این است که بتواند ویژگیهای شخصیتی ارثی خودش و فرزندانش را تغییر بدهد و اگر برایش مقدور باشد ژنهای خودش، فرزندانش و نوه و نتیجههایش را به راه راست هدایت کند! البته بدون تردید هزینهی این کار برایش اهمیت دارد. چون ده سال یک بار آزمایش خون نمیداد. به این بهانه که هزینهاش بالا است. حالا چه برسد به چکاپ ژنتیکی که معلوم نیست هزینهاش چقدر است که به عنوان جایزهی کمپین، و به جای سکّهی بهار آزادی و اینجور چیزها، گذاشتهاند!
پ.ن:
یک: فایل صوتی ابتدای متن حاوی آهنگ "ژن" از کاوه آفاق است.
دو: هنوز تا ساعتی پیش نمیدانستم این کمپین چیست. البته با دیدن کلمهی "ژن" حدسهایی زده بودم ولی نرفته بودم دربارهاش بخوانم. وقتی رفتم خواندم و دیدم به حوزهی سلامت مربوط است و میتواند به درد مردم بخورد، سوژهای که از مدتها پیش در ذهن داشتم و مرتبط با این کمپین بود را به قلم آوردم تا به قدر وسع کاری کرده باشم. همین.
پیشنهاد مطالعه:
چنانچه به موضوع "ژنتیک" و ارتباط آن به باور به وجود "خدا" علاقهمند هستید، کتاب "زبان خداوند" نوشتهی فرانسیس کالینز_ پزشک آمریکاییای که ژنهای مرتبط با تعدادی از بیماریها را کشف نموده است_ را مطالعه کنید.

حُسن ختام: سخنرانی تد (ted talk ) چگونه dna را کشف کردیم و...؟ اجرا: جیمز واتسون
یادداشت پیشین: