«قبلهٔ جان»
چو بگشاید نسیم صبح، عطر مهربانی را
به جانم مینشاند شور و شوق آسمانی را
خداوندا! تماشایت تمامِ آرزوی دل
که با نامت منور میکنی این زندگانی را
تو آن سلطانِ عشقی کز سر لطف و کرم بخشی
به این مشتِ غبار از رحمتت تاب و توانی را
به هر بستان که بگذشتم نشان از روی تو دیدم
زدی بر تار و پودِ آفرینش، نقشِ جانی را
سراپا دردم و چشمم به درگاهِ وصال توست
که جز تو کس نمیداند غمِ پنهانزبانی را
دلم سجادهای رو بر حریمِ کبریای تو
خوشا عمری که در راهت کنم وقفِ جوانی را