
ترنمِ حضور؛ تجلیِ عظمتِ الهی در رباعیاتِ رزیتا دغلاوی نژاد
«مهمانِ آینه»
در دایرهی وجود، او جانِ من است
در هر ورقِ زمان، دوکانِ من است
آنکس که نه در مکان و نه در زمان است
در آینهی دلم، مهمانِ من است
«شورِ هستی»
ای آنکه به خاک، شورِ هستی دادی
در هر نفسم، نغمهی مستی دادی
بینام، در این دیارِ بینامونشان
ایمان به تو بود که خودت دست دادی
«لوحِ جهان»
بر لوحِ جهان، نقشِ نگارت باقیست
در هر نفسی، شُکرِ گذارت باقیست
ما رفتنی و حادثه در پی در پی
در کُلِ وجود، فقط مدارت باقیست
«قلهی معما»
ای خالقِ نور، در دلِ شبهایم
ای پاسخِ هر سکوتِ بیپروایم
در خلوتِ خویش، جز تو پیدا نکنی
تو قلهی بلندِ این معمایم
«آینهی چشم»
از وسعتِ تو، عقلِ فلک حیران است
در سجدهی تو، کائنات بیجان است
هرچند که در دلم نهان میباشی
در آینهی چشمِ دلم، نمایان است
«عطرِ نام»
ای در دَمِ صبح، عطرِ نامت جاری
در هر قفسی، کلیدِ هر بیداری
من ذرهام و تو وسعتِ بیپایان
در بطنِ منی، نه در پیِ انکاری
«فروغِ ازل»
خورشید و مه از فروغِ تو حیرانند
در طاعتِ تو، ستارهها لرزانند
گر نامِ تو بر زبان نلرزد هرگز
آنان که به ظاهرند، چون ویرانند
«قطره و بحر»
یک قطرهام و به بحرِ تو پیوستهام
در حیرتِ این شکوه، دل ببستهام
من کیستم؟ سایهای زِ نوری که تویی
در دستِ تو، بندِ خویش را بگسستهام
«ساحتِ حق»
ای چرخ، مگرد در پیِ بازیِ خویش
ای عمر، نرو در پیِ تازیِ خویش
در ساحتِ حق، نه جایِ انکار و شک است
برخیز و ببین، نه در نیازیِ خویش
«پُر از تو»
ای بیمکان، که مکانِ ما از تو پُر است
ای بینشان، که نشانِ ما از تو پُر است
در هیچ کجا، تو را نیابم که تویی
آنجا که دگر سکوتِ ما از تو پُر است