«تجلی مهر»
ای نقش دلانگیز رخِ پردهگشایت
عالم همه مست از کرم و لطف و صفایت
در هر ورق از دفتر هستی که گشودم
دیدم اثرِ مرحمتِ بیانتهایت
خورشید دلم روشن از آن نورِ الهیست
جان مستِ شرابیست که جوشد ز لقایت
هر جا نگرم جلوهای از روی تو پیداست
شورِ دگران نیست، که دارم هوایت
افتادهام از خود به تمنّای وصالت
سرگشته و شیدا شدهام در دو سرایت
ای مرحمِ زخمِ دلِ بشکستهی عالم
آرامش محض است دمی ذکر و دعایت
من ذرهی ناچیز و تو دریای امیدی
ماییم و تماشای تجلای خدایت