«آیینهٔ لطف»
ای که نامت مرهمِ هر خستگی
در دلِ ما مانده راهِ بستگی
عاشقم بر تو که بیمنّت، مدام
میدهی بر بنده، جان و وابستگی
قطرهای هستم میانِ بحرِ تو
غرقِ در دریایِ بیمرزِ بندگی
گرچه دورم از حضورِ پاکِ تو
تو همان نزدیکِ هر دلشکستگی