
من تنوع رو دوست دارم. اینکه یکسری تغییرات ریز و درشت مثبت و خوب و جدید تو زندگیم پیش بیاد دوست دارم. اما از تغییرات همیشه هم خوشم نمیاد. تغییراتی که بخواد ثبات و امنیت رو بگیره نمیتونم تحمل کنم. ما آدمها متاسفانه تا وقتی یک ثباتی رو داریم ازش بی خبریم، اما وقتی اون ثبات رو از دست میدیم، تازه میفهمیم چه آرامشی داشتیم و خبر نداشتیم…تازه میشیم بچه خوب، تازه تصمیمات مهمی میگیریم تا دوباره اتفاقی رخ نده، تا دوباره چیزی رو از دست ندیم…
گفتم از دست دادن...این لعنتی بزرگترین ترس زندگی من بوده و من بی خبر بودم...این لعنتی در اعماق روان من همیشیه بوده و نمیدونستم...هروقت فرصت کنه و بتونه از شرایط تغذیه کنه، بزرگ میشه و میاد تا من رو سلاخی کنه، اما بعد از اینکه سلاخیم کرد، دوباره زندم میکنه تا برای باری دیگه به حسابم برسه...
اضطراب، دومین سلاخگر من. همراه همیشگی روزهای من... بهم قول میده همیشه تا ترس هام رو تا اونجایی که میتونه تشدید کنه. و کارش رو خوب بلده، خوب میتونه دوتا دستش رو بزاره دور سرم و تا اونجایی که زورِ ترسهام اجازه میدن، فشار بیاره. وقتی مطمئن شد که کارش رو خوب انجام داده، لبخند رضایتی میزنه و بهم میگه "هنوز کارم باهات تموم نشده، خیال نکن که میخوام بکشمت، من قاتل نیستم، من فقط وظیفه شکنجه ی تورور بعهده دارم."
حالا ببینید، در بستری از تغییرات، هجوم ترسهای عمیق و کهنه، فشار آزار اضطراب، به دنبال چی بگردم؟ آرامش رو کجا پیدا کنم وقتی ....
فشار دریای چشمام امون نداد جملم رو تموم کنم...چون واژه آرامش ... چون ... نمیتونم.