
خیال خوردن شروع می شد از نان ها،آن ها بودند حواله دار کربوهیدرات خودخواه،نان میخورد هر خورش رقیقی را دقیق،آری نان ها بودند هر ناپایداری را رفیق
خورش ها با نان برادری می کردند ،گوشت ها بر او سواری میکردند،آری نان زشاه سفره کمتر نبود،اما نیام سفره در دستش بود.
به وقت کوکو میشد اصلی ترین مهره،به وقت پلو چشم می راند به کوتاهی بنده،آری نان بود همه کس سفره ،بساط آغاز نمی شد بدون بسم الله آن بنده
/پس از لحظه ای آوردند آن ظرف را،بلی ظرف حامل پرنسس ها را،پرنسس ها دانه دانه می بودند،قد کشیده و ناز بنمودند،کسی لقب داد عجب قدی،چه اندام و چه رخ سفید رنگی،عجب بویی دارد این برنج ها،به خود نخوانده هیچ یاور خوشمزه را ،برنج چشمکی زد بر نان ،گفت رقیبت آمد به این میدان پر بار،دگر من شدم جایگزین لقمه نان،مرا با مرکب قاشق می کنند همراه،خورش و گوشت فخر کنند و بر سفید نرمی چو من ناز کنند،ای نان دیگر تو باید کنار روی،بازنشسته شوی و سر به راه شوی،/اما نان جوشید و خروشید چون تنور داغ،بگفت نکن فراموش وعده صبح را،کسی صبح ها دانه برنج نمی خورد،آری می آید و با پنیر نان پیوسته می خورد،هنوز کره و سرشیر نکردند فراموش من را ،نیمرو هم بین من و تو صبح ها با من می شود همراه،برو و زیاد مغرور نشو ای طماع.
تامام