دویدن به سوی هیچ

در ستایش تلاش های به جایی نرسیده

که چون نتیجه ای نداشت فکر کردند زحمتی هم نداشته

در ستایش تلاش هایی که کسی جز خودمان از رنج و زحمتش خبر نداشت اما هم رنج داشت و هم زحمت

همان تلاش ها که تنمان را خسته کرد و لباس ها را خاکی ولی نتیجه ای برای افتخار کردن نداشت

که ما نرسیدیم و دیگران گمان کردند که ما راهی نرفتیم در حالی که درون کفش هایمان پر از خون بود

در ستایش خودمان

جنگجویان خسته نرسیده

ما از همان ابتدا در نقطه کور هستی پرتاب شدیم جایی که هیچ کس برای دیدنش سر برنگرداند

دیگران در همواری و نور چشم گشودند و ما در شیب تند صخره هایی که برای هر ذره بالا رفتن ناخن هایمان را در سنگ و خاک فرو بردیم

ما سعی کردیم ببریم

سعی کردیم آن چه بشویم که در گوشمان خوانده بودند اگر بشوید برده اید

دویدیم به سمت آن اهداف دور و دراز ولی درست لحظه ای که دستمان به خط پایان نزدیک میشد دیدیم ضیافت تمام شده است

گویی پیش از رسیدن ما همه چیز را غارت کرده بودند و سهم ما تنها غبار به جا مانده بر زمین بود

شاید نامش جبر جغرافیا باشد

شاید درد زایمان از نسلی که در آن ریشه داشتیم به نسلی که رویای بودنش را در سر می پروراندیم

اما حقیقت تلخ تر و عریان تر از این نام هاست

واقعیت این است که ما سوختیم و تمام شدیم

شاید روزی از این خاکستر سرد ققنوسی سر برآورد اما ما آن پر کوچک بی نام و نشانی بودیم که در شراره های کور آتش سوخت و نیست شد

به همین سادگی و به همین پوچی

ما هیچ وقت کافی نبودیم

نه چون در تمنای فتح خورشید دست و پا زده باشیم

بلکه از نقطه ای آغاز کردیم که رنجمان از چشم جهان پنهان ماند

تلاش هایمان برای هیچ چشمی جذاب نبود

درست شبیه به ملال روزمرگی یک کارمند معمولی که از سپیده صبح تا سیاهی شب در مدار بی پایان وظیفه فرسوده میشود

نه کسی فرسایش آرام او را میبیند و نه مرگی با شکوه در انتظار اوست

جهان فقط برای نتیجه ای که بر سکوی پیروزی بایستد کف میزند

هیچ کس نمیپرسد تو از کدام تاریکی هولناک به راه افتادی و برای ایستادن روی پاهایت چه تاوانی پرداختی

زندگی ما را همین تقلاهای مداوم و بی ثمر معنا کرد

جوری مسخ این رفتن شدیم که اگر لحظه ای ندویم انگار تکه ای از وجودمان کنده میشود

ما کمبود عمیقی در روحمان داریم که ما را به دویدن وامیدارد

اما آیا این دویدن بی پایان همان گمشده ما را باز پس میدهد یا تنها مخدری است که ما را به خود سرگرم میکند تا متوجه گذر بی رحمانه عمر نشویم

تراژدی واقعی اینجاست که به محض ایستادن آوار هولناک جهان بر سرمان فرو میریزد

سکوت که حاکم میشود پوچی عریان رو به رویمان دهان کج میکند

پس باز هم با همان پاهای زخمی و بریده میدویم

میدویم تا فراموش کنیم از کجا آمده بودیم چگونه رنج کشیدیم و چطور قرار است در دل این نیستی مفرط برای همیشه محو شویم

🖋️دکتر رضا قویدل جستجو گر ذهن