
چند مسئله هست که میشه همیشه در موردش حرف زد میتونند رسانه ها ۳۶۵ روز سال در موردش تیتر بزنند و بهش بپردازند مسائلی مثل محیط زیست میزان بارشها آلودگی هوا و مسائلی از این دست...هر چقدر در موردش حرف زده بشه انگار اصلا اثری روی حل مسئله نداره اما خوب باید همش تکرار بشه..
آموزش و پرورش و مسائل تحصیلی هم از همین گونه هست تقریبا به یاد نمیارم هیچگاه اوضاع و احوال خوبی داشته بوده باشه کلا به نظرم حدود ۱۵ میلیون هر سال باید برن ثبت نام بشن شهریه بپردازند روپوش احتمالا تهیه کنند کتاب و لوازم التحریر فراهم کنند احتمالا سرویس ایاب و ذهاب به مدرسه بگیرند و هر روز اگر البته ناترازی برق و گاز و آلودگی هوا اجازه بدند به مدرسه مراجعه کنند مدرسه که مدیر داره کادر آموزشی باید برنامه ریزی بکنه به نیمکت ها و تخته سیاه و گچ و تخته پاک کن و وایت بورد و ماژیک و توپ فوتبال و والیبال و بسکتبال تهیه کنند احیانا بوفه داشته باشند و توش ساندویچ سرد و کیک و کلوچه و بیسکویت جور کنند خط تلفن مرتب باشه بچه ها زنگ تفریح میخوان چیزی بخرن دستگاه پوز کار کنه که وجهش حتما دریافت بشه...
۱۵ میلیون مرارت واضطراب به جون میخرند تا در نهایت شاید حدود ۱۰٪ بااستفاده از تحصیلات موقعیت و شغل پیدا کنند و شاید درصد بالایی تهش احساس کنن سواد خوندن و نوشتن آموختن اما خیلی این تحصیلات و خفه کردن خلاقیتها و قریحه های دوران کودکی و نوجونیشون میدونند که خیلی ازشون زمان گرفته و اضطراب زیادیم تحمل کردن اما تهشم هیچی به هیچی...
یک میلیون معلم و کادر آموزشی هم خیلی جاها رضایت شغلی ندارن و فقط میگن استخدامیم و حقوق بیمه میگیریم ساعت کاری و تعطیلات تابستان...
۱۷ استان در امتحانات نهایی معدلشون نمره زیر ۱۰ گرفتن و ۱۴ استان از ۱۰تا ۱۲ و تمام
دانش آموزان والدین معلمان کادر آموزش چه نظری دارن