با خوندن مطلب تاثیر گذاره دوستمون:
یاد خاطره ای قدیمی ولی همیشه تازه افتادم.
من هم دقیقا مثل ایشون هر شب به مرگ فکر میکنم.
اما شروعش کی بود
10سالم بود که تو بیمارستان یروز صبح زود سر میز صبحانه منتظر چایی خوشمزه بودیم ، سالن غذاخوری دقیقا روبروی icu بخش کودکان بود و کودکی که چند روزی بود تو اون اتاق سمت راست تخت وسط (6تا تخت داشت) زیر یه چادر اکسیژن بیهوش بود و لوله هایی هم بهش وصل بود.
البته اینارو ما نمبتونستیم ببینیم چون قدمون از شیشه اتاق کوچیکتر بود ، اما برای منی که همیشه در جستجو بودم رفتن یواشکی از تراس پشتی اتاق بقلی icu و دار شدن به تراس برای دیدن اون پسرک کار عجیبی نبود.
ما منتظر چایی بودیم و ناگهان لحظه ای تقریبا 40 ثانیه درب ای سیو باز شد و خانم پرستار خوش چهره همونطور ناراحت چادر اکسیژن رو از روی پسر جمعش کرد و بعدش پارچه سفیدی روی صورتش کشید با کمک همکارش اونو روی تخت گذاشتن و از جلوی میز ما به بیرون بردنش.
اون لحظه شاید اصلی ترین نقطه عطف زندگی بنده بود ، من تو اون بخش از همه بزرگتر بودم، من ده سالم بود و بقیه زیر ده و اون پسرک شاید هشت و من که به حکم بزرگتری صندلی وسط میز مخصوص من بود و کس دیگه روش نمیشست کامل کامل و بدون ذره ای سیاهی تصویر اون پسر ، ملحفه اش و بردنش در چشمام رد شد و در مغزم ثبت.
اون لحظه رو دقیقا یادمه که اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود :
پس کوچیک ها هم ممکنه زودتر از بزرگتراشون بمیرن!
و اونجا بود که فکر به مرگ و فکر کردن به مرگ در زندگی من به صورت جدی وارد شد.
قبل از اون من فقط نگران مرگ مادر و پدر و عزیزانم بودم ولی از اون لحظه دیگه نگران خودم هم شدم.
یادمه مدت زیادی بدون اینکه به کسی چیزی بگم ترس داشتم ، مخصوصا که تو یه سال بعد از اون دپدر و مادر بزرگم هم فوت کردند و من از نزدیک جنازه اونها رو دیده بودم و همون ملحفه سفید!
اما اگر پرش کنیم به امروز باید بگم که مرگ هر کدوم از ماها دقیقا همونیه که زندگیش کردیم ، وقتی میمیریم همه کینه ها ، حسادتها ، بخلها ، ظلمها رو با خودمون به خونه جدیدمون میبریم و باید سالها با همین خودی که خودمون ساختیمش سر کنیم ، ممکنه حالمون از خودمون بهم بخوره ، ولی راه فراری دیگه نیست و این شاید از جهنم هم بدتر باشه ...
یه حدیثی هست با این مضمون که میفرماید همانگونه که کودک در رحم مادر خویش در دنیای قبل از تولد است ولی در عین حال در احاطه دنیای بعد از تولدش است ، همینگونه انسان حال که در این دنیا به سر میبرد در احاطه دنیای پس از مرگش است و جای دیگر پیامبر میفرماید:
«وضعیت مؤمن در دنیا مانند جنینی است که در شکم مادرش قرار دارد. او وقتی متولد شود ابتدا گریه را آغاز می‌کند، تا وقتی که چشمش باز شده و روشنایى را ببیند و شیر بخورد که دیگر دوست ندارد به جایگاه گذشته خود بازگردد. در نمونه‌ای مشابه، مؤمن از مرگ جزع می‌کند، اما وقتی به دیدار پروردگارش رسید، دیگر دوست ندارد که به دنیا بازگردد، چنان‌که نوزاد دوست ندارد به شکم مادرش برگردد»
به قول دوستی میگفت اگر به جنینی در رحم مادر از بزرگی دنیا و خوراکیها و لذتها و دردهایش تعریف کنی محال است باور کند ، آن جنین حتی باور ندارد که روزی از این ناف جدا شود چرا که جدا شدن از ناف برایش مساوویست با مرگ! ولی وقتی پا بدنیا میگذارد تازه میفهمد رحم چه جای کوچکی بوده.
میگفت حداقل جوری زندگی کنیم که اگر دنیای بعدی به همین نسبت برایمان بزرگ بود ما هم بهره درست ببریم، چه اینکه اگر مادری باور به سلامت جنین نداشته باشد و هر عملی را در زمان آبستنی انجام دهد بعید نیست که نوزادی معیوب بدنیا آورد ، پس ما هم این احتمال را بدهیم که نوع زندگیمان در این دنیا ممکن است آخرتمان را نابود کند...
شب جمعه ای چیزی برای رفتگان نثار کنیم....
اللهم صل علی محمد و آل محمد...
