هر شب که سر روی بالشت میذارم به مرگ فکر میکنم.هم به جای گرم و نرمی که الان دارم، هم به خاک سرد و گور تاریک، خودمو درون قبر تصور میکنم و به عاقبت کار فکر میکنم . نمیتونم شعار بدم که از مرگ نمیترسم. واژه ای که همیشه تلخ احساس شده، کسی دوستش نداره یا تعداد کمی با روی باز ازش استقبال میکنند. هیچکس هم اطلاع نداره اونجا چه خبره، بعضی از آدم هایی که حس میکنند از دنیا و تعلقاتش سیر شدند، دوست دارند بمیرند. با خودشون میگن: بمیرم راحت شم. ولی من بعید میدونم به این راحتیا باشه. آره، دوست دارم یکی که از این روزگار خسته است ، وقتی مرد، وقتی به خاک سپردنش و رفت اون دنیا، بهش خوش آمد بگن.
بگن :سلام، رسیدن بخیر
سفر چطور بود؟
اذیت که نشدی؟
اون آدم خسته و دلشکسته بگه : اذیت که نه، ولی اون دنیا چرا، هم اذیت شدم، هم دلم شکست، خیلی خسته ام، میخوام بخوابم
اونام در جواب بهش بگن: راحت باش، استراحت کن، چیزی نمیخوای برات بیارند؟
ولی این شکلی نیست.
مرگ...
آرزوها میمیرند.
شمع ها آب میشند.
وداع زنبق های آبی با زندگی غم انگیزه...
قاصدک های خسته از راه، توی دست های من جون میدن.
مرگ ستاره ها رو هم باور دارم.
عروس دریایی هم یه روزی با لباس عروسش دفن میشه.
نهنگ ها هم گاهی میزنند به دل ساحل و به استقبال مرگ میرند.
مرگ اسمش ترسناک تره یا رسمش؟ زندگی اسمش قشنگ تره یا رسمش؟ کدوم؟
واضحه اگه جای مرگ و زندگی عوض میشد، مرگ واژه زیبایی بود که شاعرها تو رو به مردن فرا میخوندن، پزشکا تو رو از زنده بودن میترسوندن، همه برات آرزوی مرگ زیبایی رو میکردند و دعا میکردند دیرتر زندگی کنی، زندگی به این زودیا سراغت نیاد.
چطوریه که آرزوها عمرشون از عمر آدم ها دراز تره؟ آرزوها منتظر ما نمیمونند میرن سراغ یکی دیگه، روی بوم یکی دیگه میشینند. اما اون آرزوهایی که میمیرند. اونا رو میشه بیدار کرد؟ زنده کرد؟
وقتی یکی رو برای همیشه از دست میدی، روزای اول خیلی سخت میگذره، مدام اون آدم رو جلوی چشمات میبینی، همه ی ثانیه ها، دقایق، ساعت هایی که باهم گذروندین مثل یه فیلم از جلوی چشمات رد میشه، هر صبح که بیدار میشی، تصویرش جلوی چشماته، روزای اول گریه است و دلتنگی، روزهای بعد تر گریه است و دلتنگی، یکسال که میگذره تازه میفهمی که واقعا نداریش، هرچی هست یادگاری هاییه که از خودش به جا گذاشته، دیگه نمیتونی راجبش حرف بزنی، حرف که بزنی بغض وسط راه میشکنه، روزای اول فکر میکنی دنیا به آخر میرسه، بعدها میبینی دنیا داره راه خودشو میره چون عادت داره ادماشو از دست بده، نمیدونم دنیا دلتنگ ما میشه یا نه؟ ولی ما دلتنگ روزای قشنگش میشیم، دلتنگ آدم هایی که همون روزهای قشنگ رو ساختند، روزای بدی رو که کنار هم تحمل کردیم، شب هایی که منتظر موندیم صبح بشه و لحظه های شادی که نمیخواستیم تموم شه.
مرگ...
اولین بار چهارده سالم بود که فکرش به صورت جدی سراغم اومد. ترس و وحشت زیادی رو تجربه میکردم، دائما ذهنم درگیر این موضوع و اتفاقات بعدش بود اما راجبش با هیچکس حرف نمیزدم . تو جمع دوستان خیلی بهم خوش میگذشت اما تو همون لحظات، به مرگ خنده هام فکر میکردم و تو خلوت گریه میکردم. از خدا دلگیر بودم، چون به این فکر میکردم که چرا منو آفریده که بعدش ببینه تو زندگی دست به سیاه وسفید بزنم، اون دنیا عذابم بده. بهش گفتم :شاید من اصلا نمیخواستم بیام، درسته تا الان هیچی واسم کم نذاشتی اما وقتی مردم میخوای عذابم بدی. من طاقتشو ندارم.
یکی از همون روزا کلاس دین وزندگی داشتیم . درس راجب مرگ بود. با توضیحات دبیر، حال منم بدتر میشد، منتظر بودم وقت کلاس تموم بشه برم پیش مشاور مدرسه، باهاش حرف بزنم، از ترس هام بگم. وارد اتاق مشاور شدم. وقتی ازم خواست حرف بزنم. گفتم : خیلی وقته به مرگ فکر میکنم، از مرگ میترسم، شرایط طوری شده که دیگه آرامش ندارم . مکالمه مون خیلی کوتاه بود. فقط یادمه بهم گفت : تو ممکنه همین الانم که از خیابون رد میشی یه ماشین بزنه بهت بمیری. حالم هیچ خوب نبود. ازش تشکر کردم از اتاق خارج شدم. من به هوای شنیدن حرف های مثبت، انرژی مثبت رفتم تو اتاق ولی حرفاش برخلاف خواسته ی من بود.
مرگ، اگه مرگ دیدار با خداست چرا مردم ازش میترسند؟ لحظه دیدار با خدایی که ما رو آفریده نباید ترسناک باشه.
همیشه با خودم میگم :کاش خدا رو یه جور دیگه بهمون نشون میدادند، از همون بچگی، کاش اول بهمون میگفتن خدا چیا رو دوست داره نه اینکه از اول بهمون گوشزد کنند دروغگو دشمن خداست.
مرگ...
آدم ها فکر میکنند مرغ همسایه غازِ، مرگ هم برای همسایه است. من همون همسایه ام. مرغمون غاز نیست، البته که مرگ برای ما هست ولی واسه همسایه دیوار به دیوارمون هم بود. انگار مرگ یه توپی باشه که پاسش بدیم تو در و همسایه، که یه وقت نره توی دروازه ی تیم ما گل بخوریم . ولی به وقتش توپ از خط دروازه رد میشه و ما تسلیم میشیم.
یه جایی خوندم که آدم اگه به چهل سالگی رسید دیگه به صورت جدی باید به مرگ فکر کنه و سعی کنه یه عصایی هم دستش باشه با عصا راه بره. سالهاست که فکر مرگ گوشه ای از ذهنم جاخوش کرده، دیگه از خدا ناراحت نیستم. دیگه بهش عادت کردم. دیگه میدونم آدم ها لب مرز مرگ و زندگی دارند قدم میزنند. دیگه میدونم چرا به دنیا اومدم. فکر مرگ هر وقت تو ذهنم قد علم میکنه باعث میشه مهربون تر شم. باعث میشه بستنی رو با لذت بیشتری گاز بزنم و از هر چیز جزئی و کوچیک لذت ببرم. به آدم ها خیره شم و براشون روزای خوبی رو از خدا بخوام. فکر مرگ باعث میشه حسادت ها بخوابه، کینه ها محو شن، دنیا با تمام زیبایی اش پیش چشمات رنگ میبازه و جذابیتش رو از دست میده چون میدونم هیچکدوم برای هم نمی مونیم.
همه ميدونند یه روز میمیرند ولی قطعا اون روز، روز مبادا نیست. اون روز یه روزیه که خورشید از شرق طلوع کرده، معلم تو کلاس داره لیست حضور وغیاب رو چک میکنه، راننده تاکسی سر نرخ کرایه مشغول سر وکله زدن با مسافری هست که سوار ماشینش شده. گوینده ی خبر داره از ادامه ی جنگ های داخلی یه کشور حرف میزنه. صدای بوق ماشین ها تو خیابون پیچیده. پدر و مادری در بیمارستان دارند اولین فرزندشون رو به آغوش میکشند و تو داری چشماتو واسه همیشه میبندی .
به نظرم بیشتر آدم ها فوبیای مرگ دارند. وقتی نمیخوای بمیری، وقتی دوست داری تا ابد تو این دنیا بمونی یعنی چی؟
حالا حس نمیکنم قراره با دست های چروکیده و قد خمیده مرگ رو در آغوش بگیرم. خیلی وقته این تصورات رو کنار گذاشتم . مرگ بیخ گوشمون داره قدم آهسته میره .
ولی خوبه، مرگ برای همه است. برای اونی که ظلم میکنه، حق مظلوم رو پایمال میکنه، آدم های بیگناه رو به بند میکشه، برای رسیدن به قدرت و حفظ منفعت شخصی از روی جنازه ی آدم ها رد میشه. برای هزاران هزار دست های آلوده و سیاهی که تو دنیا جولان دادند و جون آدم ها بازیچه ی دست های سیاهشون بود. مرگ خوبه، مرگ این آدم ها، دنیا رو به کام آدم های ستمدیده و مظلوم شیرین میکنه.
مرگ پایان قصه نیست وقتی انسان ها جاودانه اند. مرگ شروع روبه رو شدن آدم ها با خودشونه، تو با مرگ میفهمی که جاودانگی تو قراره در آتش باشه یا که دروازه های بهشت منتظر قدم های تو هستند.
به وقت مرگ اندکی از معصومیت کودکی رو میخوام. کمی خنده لازم دارم. کمی شوق برای لحظه دیدار و یه آغوش که تمام خستگی دنیا رو ازم دور کنه.
