من معمولى هستم. تا جایی که در خاطرم هست، هیچگاه فرد ویژهای نبودهام. انسانهای معمولی زیادی را جز خودم میشناسم که آنها نیز افراد منحصر به فردی نبودهاند و نیستند. ما معمولىها، حرفهايمان، كارهايمان، و طرز نگاههایمان به جهان، فقط گاهى اوقات خاص و جذاب هستند؛ خيلى كم چنین اتفاقاتی رخ میدهد. ما عادت نداريم كسى را به شخصيتمان چنان جذب كنيم و او چنان محو ما شود که به هر کس رسید از ما برایش بگوید. چون ما خارق العاده نيستيم. ما كاملاً معمولى هستيم. بعضىها مثل خود من، معمولى بودن را نعمت میدانند، آرزو میكنند که تا ابد معمولی باقی بمانند. اگر آدم خاصی باشی، سخت است که درک کنی چرا چنین آرزویی هم در دنیا وجود دارد!
من خوشحالم كه يك معمولى هستم. معمولىها ساده زندگى میكنند، معمولى. قشنگ نیست؟