مترجم: امیرحسین پویا
متن زیر، برگرفته و ترجمه شده از مقالهای در https://www.americanprogress.org/ است که اول اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شده است. در این متن از «تبعیض مثبت» برای ترجمۀ Affirmative Action، از «چندسانی» (در مقابل یکدستی) برای ترجمۀ diversity و از «حضور» برای ترجمۀ representation و واژههای همخانواده استفاده شده است. همچنین از واژۀ «کالجهای منتخب» برای ترجمۀ selective college استفاده شده است، که به کالجهایی اشاره دارد که دانشآموزان بیشتری برای آن درخواست میدهند و دانشجویان کمتری پذیرفته میشوند. لازم به ذکر است که از دید نویسنده، همنهشت دانستن سهمیهبندی در ایران و آمریکا، و شرایط برابری و عدالت در این دو کشور، لزوما قیاس مناسبی نیست. متن مقالۀ اصلی را، نوشتۀ کانر مکسول، تحلیلگر سیاست و خط مشی، و سارا گارسیا، مدیر ارشد پیشین تحقیق و پشتیبانی آموزش عالی مرکز توسعۀ آمریکا، میتوانید از این لینک بخوانید:

برای بخش عمدهای از تاریخ آمریکا، صندلیهای کالجها و دانشگاههای برتر تا حد زیادی به ثروتمندان -غالبا سفیدپوست- تعلق داشتند. در قرن بیستم بالاخره این موسسات تصمیم گرفتند چندسانی را از اولویتهای خود قرار دهند، فعالانه در راستای آن تلاش کنند و با استفاده از ابزارهایی مانند تبعیض مثبت، یعنی در نظر گرفتن نژاد و قومیت به عنوان جزئی از ارزیابی جامع درخواست دانشجویان، دسترسی به امکانات کالج را برای جامعه فراهم کنند. تبعیض مثبت از ابزارهاییست که کالجها و دانشگاهها استفاده میکنند تا محیطی چندسان داشته باشند و فرصتی بدهند تا افرادی که در شرایط دیگر از سیستم آموزش عالی آمریکا محروم میشدند، شانسی برای ادامهٔ تحصیل و کسب مدرکی معتبر داشته باشند.
در حالی که دادگاه عالی ایالات متحده تبعیض مثبت و اشاره به نژاد را در پذیرش دانشجو تایید کرده است، همچنان گروههایی هستند که با دسترسی دانشجویان رنگینپوست به امکانات مخالفت دارند. این گروهها دولت ترامپ را نیز از متحدان خود میبینند، که با استفاده از اختیارات دولت فدرال تبعیض مثبت را زیر سوال برده است. پس از چند پروندۀ قانونی که نتوانست اثبات کند تبعیض مثبت تاثیری منفی بر دانشجویان دارد، تغییر تاکتیک داد تا در عوض، ادعا کند این تبعیض مثبت، به ضرر دانشجویان اقلیت آمریکایی-آسیایی است. البته جزئیات این اتفاق در چارچوب بحث نوشتهای که اکنون میخوانید نیست، پس از آن میگذریم. در نهایت، گروههای مدنی آمریکا از تبعیض مثبت حمایت میکنند و پژوهشها نیز نیاز به آن را تایید میکند. در ادامه، به پنج تا از دلایلی میپردازیم که تبعیض مثبت را توجیه میکنند.
طی ۴ دهۀ گذشته، نرخ ثبت نام کالج و تکمیل آن به طور قابل ملاحظهای بالا رفته است؛ اما دانشجویان رنگینپوست، بالاخص دانشجویان سیاهپوست یا لاتین، نسبت به ۳۵ سال پیش کمتر در دانشگاههای برگزیده حضور دارند. در حقیقت، نابرابری در ثبت نام دانشجویان سیاهپوست در برترین دانشگاه ۴۵ تا از ۵۰ ایالت آمریکا وجود دارد، به این معنا که درصد دانشجویان کارشناسی کمتر از فارغالتحصیلان سیاهپوست است. برای مثال دانشجویان سیاهپوست پنجاه درصد فارغالتحصیلان سال تحصیلی ۲۰۱۵-۲۰۱۶ ایالت میسیسیپی را تشکیل میدادند، اما تنها ۱۲.۹ دانشجویان کارشناسی این ایالت سیاهپوست بودهاند. منع تبعیض مثبت، تنها این مشکل را تشدید میکند؛ برای مثال یک بررسی نشان داده است که در صورتی که تبعیض مثبت برداشته شود، احتمال این که دانشجویان رنگینپوست موفق به پذیرش گرفتن از دانشگاههای مطرح شوند ۲۳ درصد کاهش مییابد. با این که دهههای اخیر شاهد ترقی در این زمینه بوده است، دانشجویان رنگینپوست همچنان حضورشان در کالجهای آمریکا کمتر است، پس برای رسیدن به عدالت، اهمیتدادن به سیاستهای چندسانی در آموزش عالی ضروری به نظر میرسد.
چندسانی در کالجها تجربۀ آموزشی همۀ دانشجویان را بهبود میدهد. شواهدی که توسط بنیاد «Century Foundation» جمعآوری شده، نشان میدهد که کلاسهایی که از لحاظ نژادی آرایش گستردهتری دارند، به کاهش تعصب نژادی دانشجویان کمک میکند، اعتماد به نفس را افزایش میدهد و مهارت رهبری را در آنان تقویت میکند. این مزیتها میتواند خروجی اقتصادی بهتری داشته باشد، دانشجویان را برای فضای گسترده و متنوع اقتصاد جهانی آماده کند و خلاقیت و بهرهوری تیمها را افزایش دهد.
در سالهای اخیر، موسسات آموزش عالی اولویت بالاتری برای چندسانی قائل شدهاند. شاید بزرگترین ذینفعان این زنان سفیدپوست بودهاند؛ بین سالهای ۱۹۶۷ تا ۲۰۰۹ ثبتنام زنان در کالج از ۱۹ درصد به ۴۴ درصد رسیده است و درصد زنان سفیدپوست ۲۵ تا ۳۵ سال که مدرک کالج دارند، از کمتر از ۱۵ درصد به بیش از ۴۰ درصد رسیده است. رنگینپوستان نیز از این اولویتدهی فایده بردهاند: بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۸، درصد ثبتنامکنندگان کالج سیاهپوست و بومیان سرخپوست/آلاسکایی به ترتیب ۳۹ درصد و ۴۶ درصد افزایش یافته است. همچنین، سهم ثبتنامیهای لاتینها و شرق آسیاییها/اهالی جزایر اقیانوسیه نیز دوبرابر شده است.
در مجموع، شواهد میگوید تلاش نظاممند برای اولویتدهی به چندسانی در کالجها میتواند به حضور گروههایی بینجامد که از لحاظ تاریخی از چنین امکاناتی بیبهره بودهاند، و تجربۀ آموزشی و اقتصادی دیگر دانشجویان را نیز بهبود دهد.
در حالی که درآمد میتواند -و بهتر است که- به عنوان بخشی از ارزیابی جامع متقاضیان مورد استفاده قرار گیرد، خوب است که از این معیار در کنار معیار نژاد استفاده شود، و نه جایگزین آن. درآمد معیار خوبی برای نشان دادن این است که یک خانوار چگونه از پس مخارج خود برمیآید، اما همۀ جنبههای سلامت اقتصادی خانوار و دسترسی آن به آموزش عالی را بازگو نمیکند.
ثروت به خانوادهها کمک میکند به مناطقی نقل مکان کنند که مدارس بهتری دارد، از کلاسها و کتابهای کمکآموزشی استفاده کنند یا هزینههای کالج را بپردازند. اما قرنها تبعیض و نژادپرستی ساختاری و انتقال ثروت از یک نسل به نسل بعد، برای اکثر خانوارهای سفیدپوست شرایطی مهیا ساخته است که ثروتمندتر از خانوارهای رنگینپوست باشند، حتی اگر اثر درآمد برعکس آن باشد. در واقع، خانوارهای سفیدپوست با درآمد متوسط، معمولا دو برابر ثروتمندتر از خانوارهای لاتین و سه برابر ثروتمندتر از خانوارهای سیاهپوست با همین سطح درآمد هستند. در نتیجه خانوارهای رنگینپوست و بالاخص سیاهپوست محتملتر است که مجبور شوند در مدارس با بودجۀ کمتر به تحصیل بپردازند. حتی دانشجویان رنگینپوستی که والدینی ثروتمند دارند یا در مدارسی همسطح سفیدپوستان تحصیل میکنند، تجربۀ نظام آموزشی آمریکا متفاوت از سفیدپوستان است. برای مثال، دانشجویان رنگینپوست کمتر محتمل است که به برنامههای مخصوص دانشجویان مستعدتر معرفی شوند، حتی اگر نمرات تستها، سلامت، شرایط اجتماعی-اقتصادی و شرایط کلاس و مدرسه مشابه و کنترلشده باشند. همچنین، مدارس با احتمال بیشتری دانشجویان رنگینپوست را تعلیق میکنند. تجربیات اینچنینی که میتواند حتی از پیشدبستانی گریبانگیر رنگینپوستان شود، میتواند جلوی رشد اجتماعی-احساسی و رفتاری را بگیرد، تجربیات آموزشی را محدود کند و در نتیجه مانعی برای فهمیدن و حل کردن ریشههای این مشکل شود، و باعث فشار بیشتر بر خانوادهای شود که در تلاش است مدرسهای جایگزین و مقرون به صرفه برای فرزند خود بیابد. آمارها همچنین نشان میدهد قلدری و آزار اذیت بر اساس نژاد رو به افزایش است، و در میان دانشآموزانی که چنین فشاری را متحمل میشوند، سیاهپوستان و لاتینتبارها بیش از همتایان سفیدپوست خود از لحاظ آموزشی دچار مشکل میشوند. بنابراین میتوان گفت تا زمانی که تفاوتهای ساختاری بر اساس نژاد نهادینه شده است -خصوصا در قالب تفاوت ثروت- درآمد به تنهایی نمیتواند معیاری گویا و کافی برای اولویتدهی چندسانی در کالجها باشد.

در مجموع، تبعیض مثبت مکانیزمی است که به گروههایی که از لحاظ تاریخی محروم بودهاند، مسیری برای ورود به کالج فراهم میکند. دانشجویان رنگینپوست مدتهای زیادی موانع ساختاری سیستم آموزش عالی آمریکا را دیدهاند، مانند تبعیض، محرومیت، جداسازی، عدم تخصیص کافی بودجه و منابع، و ثروت پایینتر خانوادگی. در نتیجه دانشجویان رنگینپوست ممکن است که در شاخصهایی که کالجها برای پذیرفتن میسنجند، پایینتر عمل کنند، که باعث میشود سختتر به کالجهای معتبر راه پیدا کنند. در عوض سیاستها و اعمالی که نژاد را در نظر میگیرند، مانند تبعیض مثبت، تلاش میکنند که با سوقدادن کالجها به نگاهی دقیقتر به این شاخصهای غیر سنتی موفقیت دانشآموز، این نابرابریها را درمان کنند.
برای دانشجویان ثروتمند عمدتا سفیدپوست، احتمال بیشتری وجود دارد که یکی از والدینشان در کالج تحصیل کرده باشد. با توجه به این که کالجهایی وجود دارند که برای فرزندان و اعضای خانوادۀ فارغالتحصیلان خود ارجحیت قائلند، این دانشجویان احتمال این که در چنین کالجهایی پذیرفته شوند را دارند. علاوه بر آن، دانشجویان سفیدپوست عمدتا سطح ثروت بالاتری دارند، پس میتوانند در دبیرستانهایی تحصیل کنند که فعالیتهای فوق برنامه، برنامههای ورزشی و منابع آمادهسازی برای کالج را در اختیار دانشجو قرار میدهند؛ فلذا این دانشآموزان از درخواستدهندگان جدی دانشگاههای مطرح و معتبر هستند. در عوض، تبعیض مثبت این امکان را فراهم میکند که دانشآموزانی که به دلایل مختلف از چنین امکاناتی محروم بودهاند، مانند دانشجویان رنگینپوست، راحتتر بتوانند از تیغ ارزیابی کالجها در چنین رقابت نابرابری بگذرند تا بتوانند تحصیلات عالیۀ خود را بگذرانند.
با وجود موانعی که بر سر راه آموزش عالی دانشجویان کمدرآمد و دانشجویان رنگینپوست وجود دارد، تحقیقات نشان داده است که هنگامی که دانشجویان کمدرآمد به موسسات آموزش عالی معتبر وارد میشوند، احتمال بالاتری برای گرفتن مدرک خود نسبت به دانشجویان ثروتمند دارند و پس از فارغالتحصیلی نیز تقریبا به اندازۀ آنها درآمد خواهند داشت. این تحقیقات نشان میدهد که تقریبا همۀ دانشجویان، مستقل از پیشزمینه، از موسسات آموزش عالی معتبر بهرهمند میشوند. گرچه برخی استدلال میکنند که دانشجویان رنگینپوست ممکن است نتوانند زیر فشار آکادمیک کالجهای معتبر دوام آورند، پژوهشها مغایر آن را نشان میدهد.
تبعیض مثبت به ترازکردن این زمین بازی کمک میکند؛ اگر اطمینان حاصل کنیم که همۀ دانشجویان -مستقل از ثروت، زمینه و امتیازاتی که از آن برخوردارند- این شانس را دارند که از امکانات کالجهای منتخب استفاده کنند. در نتیجه، دانشجویان کمدرآمد و دانشجویان رنگینپوست شانس خود را برای فرار از فقر و ورود به طبقۀ متوسط افزایش میدهند

برای دهههای متمادی، دانشگاهها و کالجهای گلچینشده درهای خود را روی دانشجویان رنگینپوست بسته نگاه داشته بودند. در نتیجه، دانشجویان رنگینپوست حضور بسیار کمرنگی در موسسسات آموزش عالی برتر آمریکا دارند. تبعیض مثبت با اثرات منفی این تبعیض مقابله میکند، چرا که مسیر را برای این که کالجها و دانشگاهها بتوانند این مشکل را در ارزیابی درخواستکنندگان حل کنند، باز میگذارد. به زبان ساده، تبعیض مثبت راهی برای این است که اطمینان حاصل کنیم دانشگاهها و کالجها، امکانات خود را در اختیار افرادی میگذارند که از لحاظ تاریخی، و به دلیل نژاد و قومیت و درآمد و هویت، از این امکانات محروم بودهاند. به همین دلیل ضروری است که سیاستگذاران و قانونگذاران از سهمیههایی که در پذیرش دانشجویان به این موارد اهمیت میدهند، حمایت کنند. چرا که در غیر این صورت، این بیعدالتی ادامه مییابد و آموزش عالی آمریکا نمیتواند به افرادی خدمات دهد که بیش از بقیه میتوانند از این خدمات استفاده کنند