سلام
اینجام تا حرف معمولی و به قولی روزمره بزنم. هرچند سری قبل که اینجا حرفای عادی زدم بنظر کسی جالب نیومد.
و اتفاقا تصمیم دارم راجع به همین صحبت کنم.
یک بار یکی راجع به تسلطمون روی بدن و فیزیکمون حرف میزد و اینکه میتونیم درد های فیزیکی رو راحت شرح بدیم، اما ابدا با روحمون آشنا نیستیم و نمیدونیم کجای کارمون میلنگه!
یعنی نمیتونیم به پزشک عمومی و تراپیست به یک چشم نگاه کنیم. چون شرح رنج های روحی برامون دشواره. نه که نخوایم، نمیتونیم، یاد نداریم.
و این حرفا حداقل برای من صدق میکنه. من اسم خیلی از حس هام رو نمیدونم و نمیتونم از هم تفکیکشون کنم.
یادمه یک بار تصمیم داشتم بشینم و اسم تمام احساسات آدم ها و منشاشون رو پیدا کنم تا راحت تر با خودم و عواطفم کنار بیام. اما خب خیلی تنبل تر از این حرفام.
من برای خیلی از ویژگی هام که شبیه ادمای جالب زندگیم نبودن جنگیدم، یعنی در حقیقت با خودم، با شخصیتم، با پله های نردبان DNAام دعوا راه انداختم، که چرا فلان خصلت من شبیه فلان ویژگی فلانی نیست؟
اما چند وقتیه دارم سعی میکنم خودم رو بشناسم و قبول کنم. انقدر بشناسم که اگه یه روز نشستم رو به روی تراپیست، نیاز نداشته باشم که دکتر کند و کاو کنه تا برسه به منشا مشکلم. دلم میخواد انقدر خوب بدنِ روحم رو بشناسم که بگم:آقای/خانوم دکتر، من فلان شدم، کمکم کن.
و حالا تازه میرسیم به اول بحث، اینکه چرا نوشتهی روزمره من در نظر آدمها جالب نیست، اونم تو دنیایی که خیلی ها از روزمرگیشون درآمد دارن.
جوابش اینه که زندگیِ من، خودِ من و روزمرگیهام برای آدمها جذاب نیست. به همین سادگی. و این ابدا چیز بدی نیست، برای جلب ترحم و این طور چیزا نمیگم.
این موضوع رو از مدت ها پیش میدونم اما خب گاهی یادم میره.
نکته جالبش اینه که اتفاقا، ابدا از توجه لذت نمیبرم و خیلی هم اذیت میشم، توی همین مورد روزمره نویسی دوباره داشتم با خودم میجنگیدم که چرا فلان خصلت من شبیه فلان ویژگی فلانی نیست؟ و خب خداروشکر زود فهمیدم که آقاااا! خانوممم! این مدل من نیست. این من نیستم.
فاطمه!
خودت باش.
مسئله اینه که من چون خودم از نوشتهی یه کاربر توی ویرگول خوشم اومده، نمیتونم انتظار داشته باشم که وقتی دارم اداشو در میارم بقیهام از نوشته من خوششون بیاد.
خیلی سادست و به همین راحتی یکی از اعضای روحم رو شناختم و تا جایی که تونستم تشریحش کردم.
شمام اگه خواستید یکی از ویژگی های روحیتون رو تشریح کنید.
فاطمه، پنجم اسفند ماه هزار و چهارصد و یک.