ویرگول
ورودثبت نام
بادبادک
بادبادککنج کویرِ بزرگ، زیر سایه‌ی جنگل هیرکانی. جانم فدای ایران
بادبادک
بادبادک
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

دواي درد over think؟ رياضي

سلام

من تا به حال اينجا اينطوري حرف نزدم اما ديدم كه چند نفري خيلي جالب و بامزه روتينشون رو به اشتراك مي ذارن و منم گفتم چرا كه نه؟ اجباري نيست كه مدام كلمه ها رو كتابي بنويسم.

خلاصه اين شد كه با پند هفتگي مادربزرگ گونه ي، « آي ننه درس بخون كه درس خوبه» در خدمتتون هستم.

حقيقت اينه كه هفته پيش يكي از سخت ترين هفته هايي بود كه به عمرم گذروندم و عملا مرده متحرك بودم، زامبي شده بودم. صبح با نفرين و ناسزا و فحش روي زبونم بيدار مي شدم. مسواك رو بالاجبار مي زدم_چون چند روز ديگه نوبت دندون پزشكي دارم و دلم نمي خواست دكتر هم شلنگ بگيره روم_ توي آينه نگاه نمي كردم، به كسي سلام نمي كردم و خودم رو پرت مي كردم روي صندلي تا مثلا درس بخونم.

هر كتابي رو باز مي كردم ذهنم سريع فرار مي كرد به سمت هپروت و over think كار هاي كرده و نكرده، حرف هاي زده و نزده. انگار مغزم ظرفيت و توانايي درك چيزي به جز نفرت و درد رو نداشت.

تازه! نه صرفا تنفر از باقي و جهان، بلكه نفرت نسبت به خودم و اين خيلي سخت تر بود. راستش ترجيح مي دادم از تمام عالم متنفر باشم تا خودم، اما نمي شد. توي اون چند روز براي تمام تقصيرات عالم و بني آدم، خودم رو مقصر مي دونستم. البته به حول و قوه الهي، مشكلات مملكت حتي توي اون دوره هم برام مقصر مشخص داشت و در اين حيطه ابدا به خودم شك نكردم و نمي كنم.

خلاصه كه وضع خيلي كثافتي بود. حتي نفس كشيدن هم برام سخت شده بود و اگر نمي خنديد؛ يكبار قصد كردم به فرايند تنفس، ريز به ريز، فكر كنم تا شايد نفس كشيدن يادم بره كه نشد. عذاب وجدان درس و خانواده و زندگي و سر جمع، عمرم هم داشت مغزم رو مي تراشيد. مثل آقاي همسايه كه از هشت صبحه مته به دست، زحمت تراشيدن اعصاب كل كوچه رو به عهده گرفته.

توي همين حال بودم كه با منجي زندگيم، عشق ابدي و تك ستاره ي آسمون شبم مجدد آشنا شدم. با رياضي.

من هيچ وقت اون بچه ي عاشق درس و مدرسه نبودم اما خب درسم خوب بود، بد نبود. عاشق هيچ درسي نبودم اما رياضي هميشه اون نوري بود كه از زخم ها وارد مي شد. با هيجان بهش گوش مي كردم و به هر سوالي كه مطرح مي شد با تموم جونم فكر مي كردم و وقتي به جواب مي رسيدم انگار دنيا رو بهم مي دادن. هر كلاس رياضي اي، هرجايي برگزار مي شد مي رفتم و واقعا بهم خوش مي گذشت.(تو پرانتز بگم كه لعنت خدا به فارسي، شيمي و فيزيك. ديني ام كه جاي خود داره.)

و بله من با همون حال نزاري كه عرض كردم خدمتتون كتاب رياضي رو باز كردم. دنيا برام عوض نشد. هنوز از خودم متنفر بودم، هنوز زامبي بودم و به زور مسواك مي زدم اما جالب اينجا بود كه متوجه شدم ذهنم به جز نفرت و درد، تحمل رياضي هم داره و ديگه تا چشمش به به چيزي مي افته بدو بدو نمي ره توي هپروت و خودش رو با over think زجر نمي ده.

خلاصه كه من توي اين هفته منحوسِ مذكور، دو تا كتاب رياضي رو خوندم تا از مغزم فرار كنم و جواب هم داد. هم كلي توي درس جلو افتادم هم از هفته نفرت ورزي_ياد 1984 افتادم_ فرار كردم.

و بله دوستان، رياضي دواي درد over think هست.


فاطمه، بيست و پنجم بهمن ماه هزار و چهارصد و يك.



کتاب ریاضی
۸
۶
بادبادک
بادبادک
کنج کویرِ بزرگ، زیر سایه‌ی جنگل هیرکانی. جانم فدای ایران
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید