
من اصولا خیلی مینالم که اهل ریسک نیستم، اما وقتی پشت سرم رو نگاه میکنم میبینم همیشه در حال ریسک بودم.
چه اون زمان که برای اولین بار و به عنوان اولین نفر در تاریخ خاندان، تصمیم گرفتم بدون هیچپشتوانه مالی یا معنوی بیام تهران و کار پیدا کنم، چه بعد از اون که تک و تنها رفتم خونه گرفتم و کار پیدا کردم و ازدواج کردم.
البته همیشه ریسکهای زندگی آدم انقدر بزرگ نیست.
گاهی کوچیکه. مثلا ریسک اینکه روز ابری بدون چتر برم بیرون یا نرم
گاهی کمی بزرگتره. مثل اینکه وقت بذارم یه حرفه جدید رو یاد بگیرم و ببینم ازش چی در میاد.
الان من توی اون بخش ریسک کمی بزرگترم.
از خدا که پنهان نیست، از شما هم پنهان نباشه که یه ماهی هست دارم برنامهنویسی یاد میگیرم.
اولش خیلی خوب بود با سرعت HTML و CSS رو یاد گرفتم اما یکم JavaScriptسخته. حرص میخورم که منطق بعضی کارها رو نمیفهمم و نمیتونم شبیهسازی کنم کجا به درد میخوره.
بعد از اونجایی که اگه یه چیزی رو نفهمم، احساس میکنم عقب موندم، هی ناامید میشم. مثلا الان یه مقداری از درسهای اولیه کمرنگ شده واسم و واقعا ناراحتم.
میدونم که این اول راهه و کلی چیز باید یاد بگیرم اما هنوز اینایی که یاد گرفتم رو کامل حفظ نشدم، پس تا ۱۰۰ سال دیگه هم نمیتونم برنامهنویسی یاد بگیرم.
هی میرم میبینم بقیه چی بلد هستن یا توی جابینجا از یه نیروی فرانت اند چه توقعی دارن و هی غصه میخورم که چرا هنوز خوب یاد نگرفتم و چقدر راه مونده که برم.
میدونم به طور متوسط یه ماه زمان زیادی از شروع یادگیری نیست و هنوز میتونم یاد بگیرم اما من واقعا از خودم توقع دارم.
نمیشد آمپولش رو تزریق کرد؟
من واقعا میترسم چون الان یاد نگرفتم تا ۶ ماه بعد هم یاد نگیرم.
به خودم تا عید فرصت یادگیری دادم و امیدوارم به سرانجام برسه.
اگه به عقب نگاه کنم تا حالا هرچیزی خواستم رو یاد گرفتم و موفق بودم، اما واقعا در زمان یادگیری تک تکشون همینقدر ترسیدم و همینقدر عجول بودم و متاسفانه هنوز هم همون که بودم.
من تا حالا به طور کلی سه حرفه رو تقریبا خوب یا متوسط یاد گرفتم و تونستم ازشون پول دربیارم.
روزنامهنگاری، کنترل پروژه و اسکرام.
گفتم اسکرام؛ راستش من الان اسکرام مستر یه شرکت نرمافزاری هستم.
(حالا اگر دوست داشتید توی پستهای بعدی درباره چالش اسکرام مستر بودن، واستون مینویسم.)
خب میدونید که واجب نیست اسکرام مستر بخشی از تیم فنی باشه و برنامه نویسی بدونه، پس تا الان مشکلی با این موضوع نداشتیم اما حالا خودم دوست دارم یاد بگیرم.
میدونید که همیشه دوست داشتن کافی نیست. یه چیزای دیگهای هم باید کنارش باشه، مثلا وقت!
من شب که از سرکار برمیگردم، تازه کار خونه شروع میشه و تا چشم بهم بزنم ساعت ۱۰ شده و از خستگی در حال جون سپردنم.
خیلی شبا خوابم میبره یا کار داریم یا مهمونیم. این وسط حداقل ۲ تا ۳ شب در هفته رو هرجور شده درس میخونم اما اینجوری عقب میمونم. (خیلی وقتا همسرم منو هل میده تا یاد بگیرم، خیلی وقتا برعکس. اینم از خوش شانسی منه.)
از امشب به خودم قول دادم علاوه بر درس خوندن، واسه خودم تمرین پیدا کنم و انجام بدم چون معمولا وقتی پروژه محور چیزی رو یاد بگیرم بهتر توی ذهنم میمونه.
البته به لطف قطع یک هفتهای اینترنت در ایران احتمالا این قول با سر میره توی دیوار. چون هیچ ایدهای ندارم چیکار کنم و چطور چک کنم ببینم تمیز کد نوشتم یا نه.
شما چطور یاد گرفتید و چقدر وقت گذاشتید؟
اصلا آدم میتونه توی ۶ ماه با هفتهای دو سه شب درس خوندن به جایی برسه؟