
بیرون از گود، تعریفِ کمالگرایی مشخصه: ترس از شروع. طعنه میزنن که فلانی انقدر کمالگراست که دست به سیاه و سفید نمیزنه، میترسه کارش نقص داشته باشه و ترجیح میده اصلاً دست به قلم یا به ابزار نبره. ولی این تعریفِ کتابچهای به دردِ هیچکس نمیخوره؛ حداقل نه به دردِ من.
دردِ من از جنسِ ترس از شروع نیست. من فراری از کار نیستم؛ لعنتی، آدمِ عملگرام. آستینها رو بالا میزنم، میپرم وسطِ گود. ساعت دو نصفهشب جلوِ مانیتور نشستن، خیره شدن به کدهای شبیهسازی، چک کردنِ نمودارها، سبکسنگین کردنِ دادهها، تکرارِ یک تستِ آزمایشگاهی برای صدمین بار؛ اینها بخشِ زندهی روزمرهی منه. من کار میکنم، میسازم، جلو میبرم و متوقف نمیشم.
اما فاجعهاش دقیقاً همینجا شروع میشه: عمل کردنِ من، تبدیل شده به یک شکنجهی فرساینده... ماجرا اینه که کمالگراییِ من ته نداره. توی این دنیای لعنتی که من توش دست و پا میزنم _ پیچیدگیهای نانوذرات، ریز مولکولها و مدلها— هیچ نقطهی پایانی برای «کامل بودن» وجود نداره. هر چقدر پیش میرم، هر چقدر عرق میریزم و وقت میذارم، افقِ جلوتر وسیعتر میشه. خطای مدل رو کم میکنم، تازه میفهمم فلان متغیرِ پنهان رو اصلاً ندیده بودم. مقالهی جدیدی چاپ میشه که کلِ فرضیهی من رو از یه زاویهی دیگه به چالش میکشه. انگار داری توی یه دالانِ تاریک راه میری که هرچی جلوتر میری، دیوارهاش کش میاد و هزارتا درِ جدید باز میشه. تهِ این دالان کجاست؟ هیچجا... هیچجا.
توی ذهنم مدام یک صداست؛ صدایی که هیچوقت خسته نمیشه: « اگر فلان پارامتر رو هم لحاظ میکردی چی؟ اگر اون یکی سناریو رو تست میکردی، نتایج تمیزتر درمیاومد.» و این «اگرها» مثل خوره میفته به جونِ هر دستاوردی. وقتی بالاخره یه چیزی رو تموم میکنم، هیچ حسِ رضایتی ندارم؛ فقط یه خستگیِ استخوانسوز دارم و این بارِ سنگین که: «میتونست خیلی بهتر از این باشه، ولی نشد... یا وقت نداشتی، یا بلد نبودی.»
این وسط، دانشگاه و پایاننامه حکمِ دیوارهای یک قفسِ تنگ رو دارن که دارن دورم تنگتر میشن. دانشگاه قانونِ خودشو داره؛ ددلاین داره، فرمتِ مشخص داره، جلسهی دفاع داره. سیستم بهت میگه: «بس است دیگر! چارچوبِ این فصل پر شد، کتابچه رو ببند و تحویل بده.» ولی من چطور بهش بفهمونم که دلم میخواد جیغ بکشم که: «صبر کنید! تازه داشتیم میرسیدیم به اونجای جذابِ قصه! هنوز کلی زوایای پنهان مونده که کشفشون نکردم!»
حصرِ پایاننامه با معیارهای من جور درمیاد، ولی معیارهای من با هیچ دنیایی جور درنمیاد.
گیر افتادم بین دو تا نیروی متضاد: از یه طرف، موتورِ عملگراییم مدام هلم میده جلو و اجازه نمیده بشینم؛ از طرف دیگه، استانداردهای ذهنیِ بیرحمم دارن زیرِ پاهاش مینگذاری میکنن. حاصلش میشه این؛ روزها کار میکنم، با دستهای خودم داده میسازم و جلو میرم، اما همزمان زیرِ ضرباتِ این حسِ خفگی له میشم که هیچوقت قرار نیست راضی بشم. نه راهِ پس دارم که کار رو بذارم کنار (چون طینتم با کار کردن گره خورده)، نه راهِ پیشی که به یه نقطهی امن و تمامشده برسم. فقط دارم توی این مسیرِ کشآمده، با پاهای خسته و ذهنی که، لعنتی بهش، دست از سرِ خودش برنمیداره، دستوپا میزنم.
، بگو.